เฮาต้าลี่รับเงินมาแบบไม่เกรงใจอะไร ส่วนเฉินหยุนก็ไม่ถือสา รับเงินต่อมาอย่างตรงไปตรงมา "ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ"
เฮาต้าลี่ชี้ไปที่ตาชั่งในมือเฉินหยุน "พี่สาว ขอยืมตาชั่งนี้หน่อยได้ไหม"
เฉินหยุนยัดตาชั่งใส่ถุงป่านทันที "เอาไปใช้เลย ยังไงเราเก็บไว้ที่บ้านก็ไม่ได้ใช้"
คนสองคนไม่ได้อยู่ต่อนาน เพราะเวลาก็ไม่เช้าแล้ว เสร็จธุระก็ต้องรีบกลับ
ออกจากบ้านเฉินหยุนมา ก็ตรงไปที่บ้านเหลียงโยวเซิง หัวหน้างานโดยตรงของซูหนิงหยาน
เหมือนเดิม ซูหนิงหยานเข้าไปเรียกคน ส่วนเฮาต้าลี่รออยู่หน้าประตู
เหลียงโยวเซิงไม่คิดว่าซูหนิงหยานจะหามาได้จริง ๆ สองวันก่อนตอนซูหนิงหยานบอก เขาก็คิดว่ายังไงก็รับปากไว้ก่อน
ไม่คิดว่าเพิ่งผ่านไปสองวัน ซูหนิงหยานก็หามาได้จริง ๆ เหลียงโยวเซิงเป็นหัวหน้าแผนกพยาบาลของโรงงานรีดเหล็ก ยังไงก็ไม่ใช่คนขาดเงิน
พอได้ยินว่ามีเนื้อ ก็ให้พวกเขารีบเอาเข้าไป พอเข้าไปข้างใน เหลียงโยวเซิงลงมือเลือกเอง เลือกคอ กระดูกสันหลัง และขาหน้าข้างหนึ่ง
ชั่งแล้ว รวมสิบหกจิน ตอนแรกเฮาต้าลี่คิดว่ากระดูกสันหลังไม่มีเนื้อเท่าไหร่ เลยจะคิดราคาถูกให้
แต่เหลียงโยวเซิงไม่ยอมเด็ดขาด ยี่สิบสี่หยวน ดันยัดเงินให้ยี่สิบห้าหยวนแบบแข็งกร้าว
เหลียงโยวเซิงไม่ได้โง่ อิ่มทีเดียวกับอิ่มทุกมื้อ เขาแยกออก