หลิวไห่จงถูกกดลงกับพื้นแล้ว ก็ไม่มีใครคุ้มครองยายหูหนวกได้ หยานปู้กุ้ยจึงไล่ตามไปอีกคน
ยายหูหนวกหันหลังวิ่งหนี พลางร้องตะโกนไปด้วย "มาช่วยด้วย คนบ้านหยานบ้ากันไปหลายคนแล้ว"
"มาช่วยด้วย!"
เสียงอึกทึกครึกโครมขนาดนี้ ย่อมปลุกคนในลานให้ตื่นตกใจ
แม้แต่ซูเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่บ้านคนเดียว ก็ยังปีนขึ้นไปที่หน้าต่าง ดึงม่านออกมามองข้างนอก
คนอื่น ๆ ในลานซื่อเหอหยวนก็เช่นเดียวกัน ต่างก็มองออกมาจากหน้าต่างกันหมด ไม่มีใครวิ่งออกมา
ทุกคนล้วนผ่านยุคสมัยที่บ้านเมืองไม่สงบมา ไม่ได้ชอบมัวเมาดูเรื่องชาวบ้านเหมือนคนรุ่นหลัง
แต่เสียงร้องโหยหวนแบบยายหูหนวกนั้นก็ยังมีประโยชน์ เสียงดังขนาดนี้ ทำให้ป้าใหญ่ผู้กำลังกินข้าวอยู่บ้านคนเดียวอย่างอู๋เสี่ยวเหมยได้ยินเข้า
นางรีบเปิดประตูออกมา ก็เห็นยายหูหนวกถูกหยานปู้กุ้ยไล่ตี
อู๋เสี่ยวเหมยคิดจะเข้าไปช่วยโดยสัญชาตญาณ แต่ก็หยุดฝีเท้าอย่างรวดเร็ว สถานการณ์แบบนี้ตัวเองเข้าไปก็ไม่ช่วยอะไรแน่ หันหลังวิ่งไปที่บ้านของซาหลิงเพื่อเรียกคน
ซาหลิงกับอี้จงไห่พวกนั้นกำลังดื่มกันอย่างสนุก จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักออก ก็ยังรู้สึกสงสัย
อู๋เสี่ยวเหมยรีบร้อนพูด "แย่แล้ว พวกนายรีบไปเถอะ หยานปู้กุ้ยตียายหูหนวก"
ซาหลิงฟังแล้วลุกพรวดขึ้นทันที "อะไรนะ ไอ้ขี้เหนียวหยานกล้าตียาย? คว่ำฟ้าแล้ว"