หลังลานบ้าน หลิวไห่จงกลับมาถึงก็อดไม่ได้ที่จะหยิบเข็มขัดออกมา วันนี้ต้องระบายอารมณ์นี้ให้ได้ ไม่งั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับ
ซวี่ต้าเหมาเห็นหลิวไห่จงเริ่มตีลูกอีกก็รีบยิ้มแล้วพูดว่า "พ่อ เห็นไหม หลิวไห่จงเริ่มตีลูกอีกแล้ว"
ซวี่ฟู่กุ้ยเหลือบตามองแล้วพูดขึ้นว่า "มานี่ นั่งลงสิ!"
ซวี่ต้าเหมาเดินอย่างถือดีไปนั่งข้างๆ ซวี่ฟู่กุ้ย แล้วหยิบบุหรี่ของซวี่ฟู่กุ้ยจากบนโต๊ะมาจุดสูบหนึ่งมวน
ซวี่ฟู่กุ้ยมองซวี่ต้าเหมาแล้วพูดว่า "ต้าเหมา อยู่เฉยๆ ไว้หน่อย ต่อไปนี้ไปทำความสนิทสนมกับคนใหม่ที่บ้านหน้าลานให้ดี"
ซวี่ต้าเหมาหัวเราะแหยๆ "พ่อ วางใจได้เลย เรื่องนี้ไม่ต้องบอกผมก็รู้ ไอ้คนนั้นเก่งมาก ชกหมัดเดียวซาหลิงก็ปลิว"
"ผมจะไปทำความสนิทสนมกับเขาแน่นอน ยังไงซาหลิงก็ไม่กล้ามาแกล้งผมอีก"
ซวี่ฟู่กุ้ยเห็นท่าทางของซวี่ต้าเหมาแบบนี้ก็ขมวดคิ้ว ลูกชายตัวเองคนนี้ ทำไมไม่เหมือนตัวเองเลยสักนิด
ทางบ้านตระกูลซู ซูหนิงหยานทำอาหารได้เร็วมาก สามอย่างวางบนโต๊ะแล้ว ซุปหัวไชเท้าตุ๋นกระดูกหมู หมูผัดผักดอง และผัดผักกาดขาว กับข้าวโพดปั้นข้าวโพดผสมแป้งหนึ่งตะกร้า
อาหารแบบนี้ถ้าอยู่ในชาติก่อนของเฮาต้าลี่ เฮาต้าลี่รับรองได้ว่างไม่มองแม้แต่ตาเดียว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว นับตั้งแต่ข้ามมิติมาตั้งกว่าหนึ่งเดือน เฮาต้าลี่ไม่ได้กินเนื้อแม้แต่ชิ้นเดียว ทุกวันต้องกัดข้าวโพดปั้นที่ศูนย์บรรเทาทุกข์แจกให้
ตอนนี้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของหมูสดลอยเข้าจมูก ท้องก็เริ่มร้องโครกครากไม่หยุด