ฝ่ายซูหนิงหยานลากเฮาต้าลี่กลับมาที่บ้าน พอเข้าไปในบ้านก็รีบจับมือเฮาต้าลี่ขึ้นมาดูทันที
เห็นมือของเฮาต้าลี่ไม่เป็นอะไรเลย ซูหนิงหยานถึงกับแปลกใจเล็กน้อย “นายเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เฮาต้าลี่ยิ้มแห้งๆ ลูบหัวตัวเอง “เปล่าๆ หนูแค่โตมาชนบท แรงเยอะหน่อยเท่านั้นแหละ”
ซูหนิงหยานจ้องมองเฮาต้าลี่ นึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนที่ตัวเองเก็บกลับมาจากสถานสงเคราะห์คนนี้จะเก่งขนาดนี้
ดูท่าทางต่อไปคงไม่ต้องกลัวเพื่อนบ้านในลานซื่อเหอหยวนแล้ว ซูหนิงหยานยิ้มแล้วพูด “นายนั่งพักก่อนนะ ฉันไปทำข้าว”
ซูหนิงหยานเพิ่งเดินออกไป ซูเสี่ยวเสี่ยวก็เดินมาหาเฮาต้าลี่ แล้วก็เลียนแบบท่าทางที่เฮาต้าลี่ชกลัมพุงซาหลิง ฟาดหมัดออกไปหนึ่งหมัด “พี่เขย นายเก่งจังเลย”
“ชกหมัดเดียวซาหลิงก็ลอยไปแล้วเนี่ย”
เฮาต้าลี่ยกคิ้วขึ้น แล้วยื่นมือไปหยิกจมูกซูเสี่ยวเสี่ยว “ไม่ต้องพูดถึงหรอก ต่อไปมีพี่เขยอยู่ ไม่มีใครกล้ามารังแกหนูได้”
ซูเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะคิกคัก แล้วชกออกไปอีกสองหมัด ก่อนจะพูด “พี่เขย สอนหนูหน่อยสิ หนูก็อยากชกคนให้ลอยเหมือนกัน”
เฮาต้าลี่แทบจะหัวเราะออกมา ตัวเองจะไปรู้วิชาต่อสู้อะไร มีแต่แรงมหัศจรรย์เท่านั้นแหละ
แต่น้องสะใภ้อยากจะสนิทด้วย เฮาต้าลี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ สองคนก็เริ่มเล่นกัน
ซูหนิงหยานมองภาพตรงหน้า ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่โล่งใจออกมา ตั้งแต่นังแม่จากไป น้องสาวก็ไม่ได้มีความสุขขนาดนี้มานานแล้ว
ระหว่างนั้นเอง เฉินหยุน หัวหน้าสถานสงเคราะห์ก็เดินเข้ามา มือถือถุงอาหารเล็กๆ มาด้วยหนึ่งถุง
พอเดินเข้าประตูมาเห็นเฮาต้าลี่กับซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังเล่นกันอยู่ เฉินหยุนเห็นภาพนี้ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน