ซูหนิงหยานส่ายหน้า "ไม่ต้อง หนูน้อยไปกับฉันก็พอแล้ว"
"เธอไปดูหน่อยนะ ถ้าเหนื่อยเกินไปก็เลิกเถอะ"
เฮาต้าลี่โบกมือ "วางใจได้เลย ฉันมีแรงเหลือเฟือ เรื่องแค่นี้ไม่มียากสำหรับฉัน"
หลังกินข้าวเสร็จ สามคนก็ออกจากบ้านไปพร้อมกัน พอถึงหน้าประตูก็เจอกับหยานปู้กุ้ย
หลังกินข้าวเสร็จ สามคนก็ออกจากบ้านไปพร้อมกัน พอถึงหน้าประตูก็พอดีเจอกับหยานปู้กุ้ย
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยานปู้กุ้ยยิ้มแย้มทักทายทั้งสามคน "โอ๊ย พวกเธอจะไปทำงานกันเหรอ?"
ซูหนิงหยานยิ้มตอบ "ใช่ค่ะ ลุงสาม ท่านก็จะออกไปข้างนอกเหรอ?"
หยานปู้กุ้ยส่ายหน้า "ยังจ้ะ ฉันต้องรออีกสักพัก"
"อ้อ หนิงหยาน เมื่อก่อนฉันเอาไม้ไปวางไว้หน้าบ้านเธอ เดี๋ยวฉันจะย้ายออกไปให้หมด แล้วจะไปหาที่ใหม่วาง"
ซูหนิงหยานพยักหน้า "ได้ค่ะ!"
"งั้นพวกเราไปก่อนนะ"
ตอนหันหลังกลับ ซูหนิงหยานมุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนหน้านี้ตัวเองบอกหยานปู้กุ้ยไปหลายครั้งแล้ว ให้เขาย้ายไม้ที่วางหน้าบ้านตัวเองออกไป
แต่เขาก็ผลัดวันประกันพรุ่งด้วยข้ออ้างต่างๆ นานา ที่ไหนได้ พอไม่ต้องเร่ง เขากลับย้ายออกไปให้เอง
หลายคนไปถึงปากตรอกก็แยกย้ายกัน โรงเก็บธัญพืชกับโรงงานรีดเหล็กอยู่คนละทิศคนละทาง
ก่อนจะแยกจาก ซูหนิงหยานยังเป็นห่วงพูดย้ำอีกครั้ง "ถ้างานที่โรงเก็บธัญพืชหนักเกินไปก็เลิกเถอะ แล้วค่อยหาที่อื่นดู"