ออกจากประตูเมืองมา เฮาต้าลี่ก็แวะไปกินข้าวที่โรงแรมของรัฐใกล้ ๆ หนึ่งมื้อ แถมสั่งหมูสามชั้นตุ๋นกลับมาห่อหนึ่งด้วย
ก็ไม่ใช่ว่าเฮาต้าลี่จะเห็นแก่ตัวกินคนเดียว ตอนนี้สถานะของเขาก็คือคนหนีภัยมาอยู่ต่างถิ่น ถ้าจู่ ๆ หอบของกลับบ้านไป โดยไม่ให้คนแถวนั้นสงสัยก็แปลกแล้ว
เฮาต้าลี่เดินกลับไปพลางคิดถึงรสชาติหมูสามชั้นตุ๋นเมื่อกี้ไปพลาง เรียกว่าอร่อยฟินสุด ๆ เลยก็ว่าได้
ถ้าประจำทุกวันได้แบบนี้ก็คงดี... แต่ก็คิดไปเล่น ๆ หรอกนะ ในกระเป๋าไม่มีเงินขนาดนั้นสักหน่อย
ระหว่างทางกลับ เฮาต้าลี่ครุ่นคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะเข้าป่าลองเสี่ยงโชคดู ก็ควรจะหาอุปกรณ์ติดตัวไปบ้าง จะได้ไม่ต้องไปมือเปล่า ๆ
ดูท่าทางคงต้องไปที่ตลาดนกพิราบดูว่า มีเครื่องไม้เครื่องมือที่พอใช้ได้บ้างหรือเปล่า
เพราะปาเข้าไปแล้วช่วงบ่าย ตลาดนกพิราบจึงแทบไม่มีคนเหลืออยู่แล้ว
เฮาต้าลี่เดินวนไปวนมาอยู่สองรอบ ก็ยังหาของที่อยากได้ไม่เจอ
เพียงแต่ท่าทางประหลาด ๆ ของเขาแบบนี้ ก็ไปดึงดูดความสนใจของคนอื่นเข้าได้ไม่ยาก
ชายวัยกลางคนที่เพิ่งซื้อทองคำจากเฮาต้าลี่เมื่อเช้า เดินตรงเข้ามาหาแล้วพูดขึ้น "น้องชาย ใช่พี่เองนี่นา หาอะไรอยู่เหรอ?"
"พี่เห็นนายเดินวนไปวนมาอยู่ตั้งหลายรอบแล้วนะ"
เฮาต้าลี่พอเห็นชายวัยกลางคน ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนี่โง่จริง ๆ อยากได้อะไรก็ถามเขาตรง ๆ เลยไม่ใช่หรือไง
เขาเอ่ยปากถามทันที "พี่ครับ ผมกำลังจะเข้าป่าลองเสี่ยงโชคดู อยากมาดูว่ามีอาวุธของดี ๆ พอใช้ติดมือบ้างไหม"
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มออกมาทันที แล้วยกมือทำสัญลักษณ์เลขเจ็ด "น้องชาย นายจะเอาแบบนี้ใช่ไหม?"
เฮาต้าลี่มองดูท่าทางนั้น ก็รู้ทันทีว่าชายวัยกลางคนคงเข้าใจผิด เขารีบเอ่ยปาก "เอ่อ... ผมมีอยู่แค่หกสิบหยวนเอง ดูว่าพอจะซื้อได้ไหมครับ"