ซูหนิงหยานได้ยินคำนั้น ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "เธอพูดอะไรน่ะ? ใครบอกว่าเขานอนกับฉัน?"
ซูเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือมาดึงหนังตาตัวเอง ทำหน้าล้อเลียน "จุ๊ๆๆ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ"
"เมื่อเช้าฉันตื่นขึ้นมาไม่เห็นเธอ ก็รู้ว่าเธอไปนอนกับพี่เขยแล้ว"
ซูหนิงหยานรีบเอามือปิดปากซูเสี่ยวเสี่ยว "ห้ามพูด!"
ซูเสี่ยวเสี่ยวเห็นพี่สาวทำท่าทางโมโหจนเขิน ก็หัวเราะคิกคักไม่หยุด
ซูหนิงหยานรู้ทันทีว่าซูเสี่ยวเสี่ยวแกล้งเล่น จึงยื่นมือไปจั๊กจี้เอว
พี่น้องสองคนระหว่างทางก็เล่นกันไปเรื่อยเปื่อยจนกลับถึงบ้าน
พอมาถึงหน้าลานซื่อเหอหยวนก็เจอหยานปู้กุ้ยพอดี หยานปู้กุ้ยเห็นรอยยิ้มของพี่น้องสองคนก็ยิ้มกว้างยิ่งขึ้น
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง "หนิงหยานเล่า เลิกงานแล้วหรือ?"
ซูหนิงหยานเห็นรอยยิ้มของหยานปู้กุ้ยแล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมา พยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "ครับ ลุงสาม เราสองคนเลิกงานแล้ว"
หยานปู้กุ้ยพยักหน้า ชี้ไปที่ข้างบ้านซูหยานหนิงแล้วพูด "อ่อ... ผมให้เจี๋ยเฉิงไปย้ายของที่วางอยู่หน้าบ้านพวกนั้นออกไปแล้ว แถมเก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้ว ลองไปดูได้นะ"
ซูหนิงหยานมองไปตามที่เขาชี้ พยักหน้ารับ "โอเค งั้นเรา กลับก่อนนะ"
พอเดินมาถึงหน้าบ้านก็ได้กลิ่นหอมอาหารโชยออกมา
ซูเสี่ยวเสี่ยวปล่อยมือจากซูหนิงหยานแล้ววิ่งทะลุเข้าไปในบ้านทันที
ในบ้าน เฮาต้าลี่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว นึ่งขนมปังข้าวโพดไว้เต็มลังใหญ่ แล้วผัดผักกาดขาวอีกจานหนึ่ง
วันนี้ไม่มีเนื้อสัตว์ มื้อนี้จึงมีแต่ผัดผักกาดขาว แต่ในนั้นใส่พวกน้ำมันงาลงไปนิดหน่อย รสชาติก็ถือว่าอร่อยใช้ได้