อี้จงไห่รู้สึกจนคำพูด ไม่ได้ควักลูกตาใสหลิวไห่จง "เหล่าหลิว นายดูไม่ออกเหรอว่าบ้านเฒ่าเยี่ยนต้องมีเรื่องแน่ๆ"
"ดูคนพวกนี้สิ มีใครบ้างที่อาการปกติ"
"นายรู้จักเฒ่าเยี่ยนมากี่ปีแล้ว เขาเคยทำแบบนี้ที่ไหน"
หลิวไห่จงหันไปมองครอบครัวหยานปู้กุ้ย "เออ จริงด้วย ปกติหยานปู้กุ้ย ไม่กล้าแตะต้องยายหูหนวกเลยนะ"
ระหว่างนั้น เจียไท่ที่ยืนดูอยู่ท่ามกลางฝูงคนก็เอ่ยขึ้น "ฉันว่าครอบครัวนี้โดนผีเข้าแล้ว"
พอเจียไท่พูดจบ ทุกคนในลานก็เงียบกริบทันที ช่วงนี้มันช่วงอะไร เชื่อเรื่องผีสางนี่โดนจับไปเดินประจานเอาได้นะ
เจียไท่เห็นทุกคนหันมามองตัวเอง ก็อดตื่นเต้นนิดๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ใช่เหรอ ดูทั้งบ้านสิ นี่ถ้าไม่โดนผีเข้าแล้วจะเป็นอะไร"
อี้จงไห่กระแอมไอหนึ่งทีแล้วพูด "พอได้แล้ว อย่ามั่วซั่วพูดให้คนอื่นได้ยินเข้าล่ะไม่ดี"
"แล้วหยางรุ่ยหัวล่ะ"
ได้ยินคำพูดของอี้จงไห่ ทุกคนในลานก็มองหน้ากันแล้วพากันมองหาหยางรุ่ยหัว เพิ่งจะรู้ว่าเสียงดังขนาดนี้ ทำไมหยางรุ่ยหัวถึงไม่ออกมาเลย
อี้จงไห่มองไปที่บ้านหยานปู้กุ้ยแล้วเดินตรงเข้าไป ดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
หลิวไห่จงเห็นอี้จงไห่ขยับตัวก็เดินตามไปด้วย
สองคนเดินมาถึงบ้านหยานปู้กุ้ย ก็เห็นหยางรุ่ยหัวนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือทั้งสองข้างกระดกขึ้นกลางอากาศตลอดเวลา เหมือนกำลังหยิบอะไรบางอย่าง