ในห้อง เฮาต้าลี่ลงมีดฉับๆ ไม่นานก็แบ่งแกะเหลืองออกเป็นชิ้นๆ เก็บซี่โครงชิ้นเล็กกับขาหลังไว้กินเองหนึ่งชิ้น ที่เหลือเตรียมเอาไปขายหมด
ที่บ้านไม่มีตาชั่ง สองคนเลยเตรียมไปที่บ้านเฉินหยุนก่อน เพราะบ้านเขามีตาชั่ง
จัดแจงให้ซูเสี่ยวเสี่ยวเรียบร้อยแล้ว สองคนก็ออกจากบ้านไป เฉินหยุนกับหลินเมิ่งเป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ ยังอดตื่นเต้นนิดหน่อยไม่ได้
เฮาต้าลี่ให้เธอเดินนำหน้า ถ้ามีปัญหาอะไรก็ให้ส่งสัญญาณให้เขา จะได้เตรียมตัวไว้ก่อนล่วงหน้า
มองซูหนิงหยานที่ทำตัวระมัดระวังสุดๆ แล้วเฮาต้าลี่ก็ขำออกมา แต่มันก็จนใจ เพราะยุคสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้เอง
ซูหนิงหยานเดินนำไปเรื่อย ระหว่างทางลัดเลาะไปตามตรอกเล็กๆ ไม่นานก็พาเฮาต้าลี่มาถึงจุดหมาย
ซูหนิงหยานให้เฮาต้าลี่รออยู่ที่หน้าประตู ส่วนตัวเองเข้าไปหาเฉินหยุนข้างใน
เฉินหยุนกับสามีเป็นข้าราชการทั้งคู่ เดิมทีชีวิตก็ไม่ได้ลำบากอะไร แต่เพราะสามีของเฉินหยุนต้องช่วยเหลือภรรยาม่ายของเพื่อนทหารเก่าสองคน บ้านนี้เลยค่อนข้างฝืดเคือง
ตอนที่ซูหนิงหยานมาถึง ครอบครัวของเฉินหยุนสามคนกำลังกินข้าวอยู่พอดี
ได้ยินเสียงเคาะประตู หลินเมิ่งรีบลุกขึ้นไปเปิด เขาเป็นรองหัวหน้าสถานีตำรวจเจียวเต้า รูปร่างสูงใหญ่กำยำ
เดินไปเปิดประตูเห็นเป็นซูหนิงหยาน ก็ยิ้มแหยๆ ออกมาทันที “หนิงหยานมาแล้วเหรอ?”
ซูหนิงหยานเห็นหลินเมิ่งก็ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูด “พี่เขย ฉันมาหาพี่สาว”