เจียตงซวี่หัวเราะแห้งๆ “ซาหลิงคงไม่ปฏิเสธหรอก แต่ข้าก็แค่คิดไว้เฉยๆ”
“ถ้าเป็นไปได้ ต่อจากนี้ก็ให้หวยหรูไปแถวบ้านนอกบ่อยๆ หน่อย”
“เก็บเห็ด ไข่ไก่ ของป่าอะไรพวกนั้นมา แล้วกลับมาขายที่โรงงาน ข้าเป็นคนกลาง ยังไงก็ได้เงินค่าเหนื่อยมาบ้าง”
อี้จงไห่ฟังแล้วก็เกือบจะปฏิเสธออกไปโดยสัญชาตญาณ นี่มันการกักตุนแล้วขายต่อชัดๆ ถ้าถูกจับได้จะมีปัญหาเอาได้
แต่พอคำพูดจะเอ่ยออกไป อี้จงไห่ก็กลืนกลับลงคอ แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงช่วงสามปีกันดารอาหาร แต่ปีนี้เริ่มมีเค้าลางแล้ว
อย่างอื่นไม่รู้ แต่แค่เรื่องซื้อข้าวยากก็ทำให้ปวดหัวแล้ว
ไม่กี่เดือนมานี้ อี้จงไห่ก็ช่วยเหลือครอบครัวเจียตงซวี่มาแล้วสองครั้ง การมีรายได้เพิ่มอีกทางก็ดีเหมือนกัน รอผ่านช่วงวิกฤตนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่
แต่ต้องมีขีดจำกัด แค่ให้พวกเขามีชีวิตดีขึ้นได้เล็กน้อยก็พอ อย่าให้ถึงขั้นสุขสบาย ไม่งั้นก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งตัวเองอีกแล้ว
คิดถึงตรงนี้ อี้จงไห่ก็เอ่ยปากตรงๆ ว่า “ตงซวี่ จะให้ทำก็ได้ แต่ต้องมีขีดจำกัดนะ พูดกันตรงๆ นี่มันก็คือการกักตุนแล้วขายต่อ ถ้าโดนจับได้จะยุ่ง”
เจียตงซวี่พยักหน้า “ครับๆ อาจารย์ วางใจได้ ผมจะรับของแค่จากบ้านพ่อตา megaways กับบ้านพี่น้องของเขาเองสองคนเท่านั้น ที่อื่นผมไม่แตะหมด”