ออกจากเมืองซื่อจิ่วมาได้อย่างราบรื่น พอเดินไปได้ระยะหนึ่ง เห็นว่ารอบข้างไม่มีผู้คน เฮาต้าลี่ก็เริ่มวิ่งออกมา
ระหว่างทางแวะถามทางคนสองครั้ง ที่เหลือเขาเลือกเดินในที่เปลี่ยวเป็นส่วนใหญ่ จะได้วิ่งไปโดยไม่ทำให้ใครสงสัย
ถึงแม้เฮาต้าลี่จะทานยาน้ำพันธุ์กรรมไปแล้ว แต่กว่าจะถึงเชิงเขาก็ผ่านไปสามชั่วโมงกว่า
บริเวณรอบนอกแถบนี้แทบไม่มีอะไรเลย เฮาต้าลี่ข้ามพื้นที่ส่วนนี้ไปตรง ๆ แล้วมุ่งหน้าเข้าลึกไป
พร้อมกับหยิบมีดดาบออกมาจากมิติ ฟันเปิดทางเป็นเส้นตรง พุ่งตรงเข้าไปในเขา
เดินไปประมาณสี่สิบนาทีก็พ้นเขตชานเมือง เฮาต้าลี่เดินต่อไปอีกหน่อย ก็ถูกเห็ดที่งอกอยู่บนเนินเตี้ย ๆ ข้างหน้าขวางไว้
เฮาต้าลี่หาหินก้อนหนึ่งข้าง ๆ นั่งลง หยิบน้ำกับขนมปังข้าวโพดออกมาจากมิติ กินอะไรเล็กน้อยก่อน
ระหว่างนั้นก็ป้อนเจ้าหนูตัวน้อยด้วย ปล่อยให้มันไปเที่ยวเล่น หาดูว่ารอบ ๆ มีเหยื่ออะไรบ้าง
แล้วจึงเริ่มภารกิจใหญ่เก็บเห็ด ยุคนี้ของขาดแคลน เห็ดก็เป็นของดี เฮาต้าลี่เก็บเห็ดที่กินได้ทั้งหมดเท่าที่จำได้ ใส่ถุง แล้วก็เก็บเข้ามิติ
ระหว่างที่เฮาต้าลี่กำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเห็ด ก็สัมผัสได้ว่าฝั่งเจ้าหนูมีความผิดปกติ
เฮาต้าลี่หยิบหน้าไม้ออกมาตรง ๆ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมที่จะเปิดการแบ่งปันภาพกับเจ้าหนูด้วย