พูดจบ เฮาต้าลี่ก็บิดคอให้ดังกรอบๆ แล้วค่อยๆ เดินตรงไปหาอี้จงไห่พวกนั้น
พอเห็นเฮาต้าลี่เดินมา อี้จงไห่ที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้นก็ตั้งสติได้ รีบตะโกนออกไปทันที
"ฉันเตือนนายนะ ถ้านายกล้าลงมืออีกที ฉันจะโทรแจ้งตำรวจทันที"
เฮาต้าลี่หัวเราะเบาๆ "ก็ได้ นายแจ้งเลยสิ เมื่อกี้เขาเป็นคนลงมือก่อน ฉันถึงได้ป้องกันตัว"
"ตามสถานการณ์แบบนี้ โอกาสที่ฉันจะถูกขังก็คงไม่มากหรอก"
"ฉันกว่าจะตั้งตัวได้ในเมืองซื่อจิ่ว ลำบากแค่ไหนถึงจะได้ดีแบบนี้ ไหนๆ พวกนายไม่ให้ฉันอยู่ดีๆ ต้องมาทำลายชีวิตดีๆ ของฉันให้พัง"
"งั้นฉันก็รับรอง พวกนายก็อย่าอยากมีชีวิตอยู่เลย พวกนายทีละคนๆ ฉันจำไว้หมด จะไม่ปล่อยผ่านใครทั้งนั้น แค่พูดได้คำเดียว ฉันจะแก้แค้นให้สาสมแน่นอน"
"กลางคืนอย่าออกไปเข้าห้องน้ำเด็ดขาด เวลาเดินก็อย่าลืมหันมองข้างหลังบ่อยๆ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่..."
เฮาต้าลี่พูดพลางก็ชกกำปั้นดังปั้งเข้าใส่ท่อนไม้ที่วางอยู่ข้างบ้านซูหนิงหยานทันที
ท่อนไม้นี้เป็นหยานปู้กุ้ยสั่งให้หยานเจี๋ยเฉิงพวกเขาไปหามา เตรียมไว้ใช้ก่อไฟ และวางไว้ข้างบ้านซูหนิงหยานตรงๆ เพราะคิดว่าซูหนิงหยานไม่กล้าพูดอะไร
ท่อนไม้หนึ่งท่อนประมาณเท่าชามใหญ่ เฮาต้าลี่ชกไปหมัดเดียว ท่อนไม้ก็ขาดครึ่งท่อนคาตา
เห็นภาพแบบนั้น ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก แม้แต่ซาหลิงที่ปกติชอบอวดตัวว่าเป็นนักสู้แห่งลานซื่อเหอหยวนก็เริ่มกลัว
เมื่อกี้เขามั่นใจมาก ถ้าหมัดนั้นโดนตัวเขาเข้าไป คงได้นอนไปหลายวันแน่ๆ