บ้านของซูหนิงหยานอยู่ที่โถงหน้า เสียงดังขนาดนี้ที่บ้านย่อมได้ยินกันชัดเจน
เฮาต้าลี่เพิ่งจะพาซูเสี่ยวเสี่ยวกลับมาถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงด้านนอกดังขึ้น
เฮาต้าลี่ยิ้มเยาะเย้ยเล็กน้อย ถ้าเป็นก่อนได้รับของขวัญจากฟ้า เขาอาจจะยังเกรงกลัวคนพวกนี้อยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ของขวัญจากฟ้าอยู่ในมือแล้ว ในสายตาเขา คนในลานซื่อเหอหยวนแห่งนี้ก็แค่พวกไก่ดินหมาเผา
ในขณะที่เฮาต้าลี่กำลังจะออกไปสั่งสอนพวกเขาให้เข็ด ซูหนิงหยานก็เดินออกมาจากครัว
สีหน้าเคร่งขรึมเอ่ยขึ้น "ต้าลี่ นายอยู่บ้านนี่แหละ ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดอะไรขึ้น ก็ห้ามออกไปเด็ดขาด"
พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้เฮาต้าลี่ปฏิเสธ หันไปพูดกับซูเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ ว่า "เสี่ยวเสี่ยว ดูพี่เขยนายไว้"
"อย่าให้เขาออกไป"
ซูหนิงหยานคิดว่า เฮาต้าลี่เป็นลูกเขยเข้าบ้าน ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็ควรจะเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องจัดการเอง
ดังนั้นเธอจึงไม่เปิดโอกาสให้เฮาต้าลี่ได้พูด สั่งเสียซูเสี่ยวเสี่ยวเสร็จ ก็เปิดประตูเดินออกไปทันที
ข้างนอก อี้จงไห่พวกนั้นกำลังเดินมาทางหน้าบ้านซูหนิงหยานพอดี อี้จงไห่เดินไปพลางพูดอย่างจริงจังไปพลางว่า "พวกเราทำเพื่อหนิงหยานทั้งนั้น หล่อนอายุยังน้อย ยังไม่รู้จักคิด ใครก็ง่ายที่จะมาหลอก"
"ทุกคนอยู่ลานเดียวกัน พวกเราผู้ใหญ่จะปล่อยปะละเลยไม่ได้"
เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู ยังไม่ทันเคาะ ประตูใหญ่บ้านซูก็เปิดออก ซูหนิงหยานเดินออกมาจากข้างใน