กู้ชิงจูงฟู่เฉิงเชวี่ยกลับมาข้างเตียงคนไข้ พยายามฝืนยิ้มออกมา “คุณย่าดูสิคะ หนูพาแฟนกลับบ้านแล้ว”
เธอหันไปมองฟู่เฉิงเชวี่ย ส่งสายตาอ้อนวอนให้เขา
“ขอร้องล่ะค่ะ!”
ฟู่เฉิงเชวี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มกายสง่างามลงมา “คุณย่า”
บนใบหน้าซีดคล้ำของหญิงชราปรากฏรอยยิ้มปลาบปลื้มในที่สุด น้ำตาไหลลงจากหางตาขุ่นมัว เธอพยายามยื่นมือไปจับมือฟู่เฉิงเชวี่ย ทว่ากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ฟู่เฉิงเชวี่ยรู้ว่าหญิงชราอยากพูดอะไร “คุณย่าวางใจเถอะครับ ฝากกู้ชิงไว้กับผม ผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องลำบาก”
เขาหยุดไปชั่วขณะ ก่อนหันมองกู้ชิง “ผมจะ...รักเธอให้ดี”
ความขมขื่นบางอย่างเอ่อขึ้นในใจของกู้ชิง ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก คำมั่นสัญญาที่เธอไม่เคยได้ยินจากปากลู่เยี่ยนเฉิน กลับหลุดออกมาจากชายแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แม้จะรู้ว่าคำพูดนั้นเป็นเรื่องโกหกก็ตาม
แต่เธอก็ซาบซึ้งใจมาก
หญิงชราใช้แรงเฮือกสุดท้ายกุมมือกู้ชิงไว้ แล้วฝากเธอไว้กับฟู่เฉิงเชวี่ย กู้ชิงลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่ฟู่เฉิงเชวี่ยกลับกุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น
“ชิงเอ๋อร์...ใต้เตียงในบ้านเก่ามีกล่องเหล็ก...ข้างในมีคำตอบที่หนูอยากรู้...ว่าหนูเป็นใคร...ไปหาคำตอบด้วยตัวเองเถอะ...”
หญิงชราไอแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนเบิกตากว้างจ้องเขม็ง ราวกับกำลังกลับมามีเรี่ยวแรงในช่วงสุดท้าย แล้วตะโกนขึ้นว่า
“ชิงเอ๋อร์! อย่าเกลียดคุณย่านะ! ย่าทำผิดต่อเขาไม่ได้!”
พูดจบ หญิงชราก็สิ้นใจ
“คุณย่า!”
เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดของกู้ชิงก้องสะท้อนไปทั่วหิมะที่โปรยปรายลงมา สายตาพลันมืดดับ ก่อนทรุดลงกับพื้น
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในสถานีอนามัย มือกำลังให้น้ำเกลือกลูโคส ฟู่เฉิงเชวี่ยยืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองเธอ