«ขอโทษนะ ทำให้คุณตกใจ»
ฟู่เฉิงเชวี่ยยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าบดบังแสงสลัวเหนือศีรษะเธอ
«ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ»
กู้ชิงประหลาดใจมาก หลังออกจากสถานีอนามัย ทั้งสองก็แยกย้ายกันไป เธอไม่คิดเลยว่าจะยังมีโอกาสได้พบกันอีก
เธอช่วยชีวิตเขา เขาก็ช่วยเธอ ถือว่าหายกันแล้ว
ฟู่เฉิงเชวี่ยเดินอ้อมเธอไปหยุดตรงหน้าป้ายวิญญาณ จุดธูปหนึ่งดอก ก่อนจะค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อมสามครั้ง
สายตาของกู้ชิงเคลื่อนไปตามท่าทางของเขา พอเขาไหว้เสร็จ เธอก็ลุกขึ้นยืนและโค้งตอบ
«ขอบคุณที่มาร่วมไว้อาลัยคุณย่าของฉัน»
«แล้วก็เรื่องเมื่อวาน... ขอบคุณที่คุณยอมช่วย...»
กู้ชิงยังพูดไม่ทันจบ ฟู่เฉิงเชวี่ยก็ยื่นนิ้วมาแตะริมฝีปากเธอ
«ชู่»
กู้ชิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สะดุ้งกับสัมผัสที่มาอย่างกะทันหันของเขาจนผงะถอยเหมือนกระต่าย «คุณทำอะไรน่ะ»
ฟู่เฉิงเชวี่ยละสายตาตรงไปตรงมาจากใบหน้าเธอ มองไปทางโลงศพ ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดบนใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเธอ
เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง «ผู้เฒ่ายังไปได้ไม่นาน คำพูดของคุณย่าจะได้ยิน»
ที่แท้เขาหมายถึงอย่างนี้เอง เธอคลายความระแวดระวังลง รู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ ที่เข้าใจชายตรงหน้าผิดไป
อยากเอ่ยขอโทษ แต่ก็กลัวว่าคุณย่าจะได้ยินอย่างที่เขาว่า
เธอจึงเพียงพยักหน้าให้เขาอย่างสุภาพ
ฟู่เฉิงเชวี่ยกวาดตามองศาลาตั้งศพอันหนาวเย็น «คืนนี้คุณเฝ้าศพหรือ»
กู้ชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น เติมกระดาษเงินกระดาษทองลงในกระถางไฟ «อืม»
สายตาฟู่เฉิงเชวี่ยตกลงบนขวานข้างตัวกู้ชิง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย «มีคุณอยู่คนเดียวหรือ»
«ใช่»
«คืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ»
«หา?»