กู้ชิงรู้สึกถึงลางร้าย จึงหันหลังวิ่งไปทางบ้าน แต่พอวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด แล้วรีบหันกลับมาพูดว่า “กู้ไฉ่เฟิ่ง กลับบ้านไปดูหน่อยนะ ทำดีกับเธอหน่อย เธอเป็นเด็กที่รู้ความมาก”
บ้านดินโทรมที่สุดท้ายหมู่บ้าน คือที่ที่ย่าของกู้ชิงอาศัยอยู่
เธอผลักประตูเข้าไปอย่างร้อนใจ แต่ภายในบ้านกลับไร้ผู้คน
“ย่า!”
ในบ้านมืดมิดและหนาวเย็น ไม่มีเสียงตอบรับ
กู้ชิงวิ่งพรวดออกจากลานบ้าน ตรงไปยังบ้านของลุงใหญ่
ระหว่างทาง เธอพบเพื่อนบ้านเก่าคนหนึ่ง อีกฝ่ายเรียกเธอไว้ “กู้ชิง เธอนี่กตัญญูที่สุดเลยนะ รู้ว่าย่าใกล้ไม่ไหวแล้วก็รีบกลับมาดูหน้าเป็นครั้งสุดท้าย”
กู้ชิงถามอย่างร้อนใจ “ย่าฉันอยู่ที่ไหน!”
“อยู่สถานีอนามัยประจำหมู่บ้านน่ะ ได้ยินว่าไม่อยากไปตายที่บ้าน เพราะถือว่าอัปมงคล”
กู้ชิงออกวิ่งสุดฝีเท้า สถานีอนามัยอยู่ห่างจากที่นี่หลายกิโลเมตร แถมยังมีทางบนเขาที่เดินลำบาก
ลุงใหญ่บอกชัด ๆ ว่าถ้าย่าผ่าตัดก็จะรอด ทำไมจู่ ๆ ถึงได้...
เธอรวบรวมเงินได้แล้ว พรุ่งนี้ก็พาไปผ่าตัดที่อำเภอได้ ต่อให้ทางเดินลำบาก เธอก็จะสะพายย่าไปให้ได้!
เธอภาวนาในใจ ขอให้รอฉันก่อนนะ!
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เกล็ดขาวราวปุยนุ่นบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้า ทางใต้เท้าก็ลื่นแฉะขึ้นทุกที
ขณะผ่านพื้นที่รกร้างที่เดินยากที่สุด จู่ ๆ ก็มีเสียงสวบสาบดังมาจากใต้เนินเขา วันหิมะตกมักมีหมาป่าป่าออกมาหาอาหารในหมู่บ้าน กู้ชิงจึงเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
“แค่ก ๆ... แค่ก...”
กู้ชิงชะลอฝีเท้า เป็นคน!
เธอมองลงไปด้านล่าง ลึกเกินไป ทั้งยังขาวโพลนจนมองอะไรไม่เห็น