โจวเสี่ยวโจวแย่งชิงช็อกโกแลตไปก่อน แล้วขึ้นเสียงว่า “นี่คุณเป็นอะไรของคุณกัน กู้ชิงเจ็บคอจนพูดไม่ได้อยู่แล้ว ยังจะให้เธอกินช็อกโกแลตอีก!”
สีหน้าลู่เยี่ยนเฉินแข็งค้างไปเล็กน้อย เขารีบเก็บช็อกโกแลตอย่างลนลาน ก่อนกล่าวขอโทษรัว ๆ “ขอโทษ ขอโทษ ฉันลืมไป! ชิงชิง ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”
“ฉันแค่คิดอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้คุณ ใจร้อนไปหน่อย”
กู้ชิงหัวเราะเย็นชาในใจ แววตายิ่งเย็นเยียบ ตอนนี้เธอเปล่งเสียงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงอยากถามเขาจริง ๆ ว่า คุณผู้หญิงในห้องผู้ป่วยพิเศษข้าง ๆ รู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังแสร้งเป็นแฟนหนุ่มผู้แสนลึกซึ้งอยู่ที่นี่
เธอเบือนหน้า ไม่อยากเห็นเขา
ลู่เยี่ยนเฉินจับมือเธอมาวางแนบแก้มตัวเอง “ชิงชิง ถึงคุณจะเจ็บคอจนคุยกับฉันไม่ได้ ฉันก็ไม่โกรธหรอก เราไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าวันแล้ว คุณไม่อยากมองฉันให้เต็มตาหน่อยหรือ ฉันผอมลงตั้งเยอะ…”
“แค่ก ๆ!”
โจวเสี่ยวโจวทนดูต่อไม่ไหว ผู้ชายคนนี้หน้าตาก็ใช้ได้ แต่คำพูดกลับฟังดูไม่จริงใจอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงซื่อบื้อคนนี้อย่าได้หลงกลเชียว
“ฉันไปถามหมอก่อนว่าจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จหรือยัง พวกคุณก็ออดอ้อนกันไปนะ”
โจวเสี่ยวโจวเดินฉับ ๆ ออกจากห้องแล้วปิดประตูลง ภายในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ ของชายหนุ่ม
“ชิงชิง คุณโกรธหรือเปล่าที่เมื่อวานฉันกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณในวันครบรอบไม่ได้ ขอโทษนะ วันนี้เราชดเชยกันได้ไหม”
ลู่เยี่ยนเฉินล้วงกล่องเล็กประณีตจากกระเป๋าเสื้อ เป็นกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ดูคล้ายกล่องสร้อยคอ
หัวใจกู้ชิงกระตุกวูบ นึกถึงสร้อยคอเพชรสีชมพูบนลำคอของผู้หญิงคนนั้น ได้ยินว่าราคาสองล้าน ตัวเลขนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยออกมาตอนฝัน
“ดูสิ สร้อยเส้นนี้ใช่เส้นที่คุณอยากได้มาตลอดหรือเปล่า ฉันเพิ่งได้เงินเดือนก็ซื้อให้คุณเลย ดีใจไหม”