บทที่ 11 เราเลิกกันเถอะ! ไปให้พ้น!
ลู่เยี่ยนเฉินเพิ่งวางสายจากผู้ช่วย หลี่ว์เหยาซินก็โทรเข้ามาติด ๆ «พี่เยี่ยนเฉิน ไปไหนมาเหรอคะ ทำไมพอฉันตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นพี่แล้ว»
น้ำเสียงเจือแววตัดพ้ออย่างออดอ้อนชัดเจน
ลู่เยี่ยนเฉินยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่อ่อนล้า ก่อนตอบอย่างอดทน «พี่กลับบริษัทไปจัดการงานนิดหน่อย เห็นเธอหลับอยู่ก็เลยไม่ได้ปลุก»
«แล้วจัดการเสร็จหรือยังคะ เมื่อไหร่จะกลับมาส่งฉันกลับบ้าน พี่ไม่อยู่ฉันกลัว พอกลัวแล้วท้องก็ไม่สบาย»
«ได้ พี่จะกลับไปเดี๋ยวนี้»
ณ ลานจอดรถนอกโรงพยาบาล ลู่เยี่ยนเฉินนั่งอยู่หลังพวงมาลัย โทรศัพท์ถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ เขาถอนหายใจยาว ก่อนหลับตาพักสั้น ๆ
เมื่อคืนเขาพาหลี่ว์เหยาซินมาโรงพยาบาล เธอบอกว่าไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง จึงดึงดันไม่ยอมให้แจ้งตระกูลหลี่ว์ ลู่เยี่ยนเฉินไม่มีทางเลือก ได้แต่คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดการตรวจ หลังตรวจเสร็จไม่พบความผิดปกติ ผลเลือดก็ปกติ แพทย์แนะนำให้กลับไปพักฟื้นที่บ้าน แต่หลี่ว์เหยาซินยืนกรานว่าปวดท้อง สุดท้ายจึงจำต้องให้เธอนอนสังเกตอาการที่โรงพยาบาล
ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้หลับตาเลยสักครั้ง เส้นประสาทแทบจะขาดอยู่รอมร่อ แต่ในเวลาแบบนี้กู้ชิงยังไม่ยอมอยู่นิ่ง ดึงดันจะไปดื่มเหล้าคนเดียวจนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ แถมยังอยู่โรงพยาบาลเดียวกันอีก ช่างหาเรื่องวุ่นวายจริง ๆ
เพื่อไปพบกู้ชิง เขาจำต้องรีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบช็อกโกแลตกับสร้อยคอที่เตรียมไว้ให้เธอ วุ่นวายอยู่ตั้งนาน แต่เธอกลับเย็นชา ไม่ใส่ใจเขาสักนิด
พอนึกถึงช็อกโกแลตหมดอายุกล่องนั้น ลู่เยี่ยนเฉินก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก แค่ขนมราคาถูกกล่องเดียว จำเป็นต้องถือสาขนาดนั้นเลยหรือ แถมยังทำหน้าไม่รับแขกใส่เขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานอีก ตลอดปีที่ผ่านมาเขาตามใจเธอจนเสียคน ยิ่งนับวันก็ยิ่งไม่รู้จักคิด