ภายในห้องพักผู้ป่วยหรูหรากว้างขวางมีห้องอาหารส่วนตัว หญิงสาวเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของลู่เยี่ยนเฉิน ร่างบอบบางอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง เขาถือช้อนเป่าให้อาหารเย็นลง พลางก้มหน้าปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน
หญิงสาวฝืนอ้าปาก รอให้เขาป้อน
“อื้อ ไม่เอา ยังร้อนอยู่เลย!”
ลู่เยี่ยนเฉินเป่าอีกสองสามที “ลองอีกทีสิ ยังร้อนอยู่ไหม”
“ไม่ร้อนแล้ว แต่ไม่มีรสชาติเลย ฉันอยากกินโจ๊กหวาน ๆ”
ลู่เยี่ยนเฉินหันไปสั่ง “ยกโจ๊กพุทราจีนรังนกมา”
เหล่าคนรับใช้ยืนรายล้อมอย่างนอบน้อม “ได้ค่ะ คุณลู่!”
ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ดวงตาของกู้ชิงเอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คนรับใช้เหล่านั้นเป็นพนักงานต้อนรับของฮวาสือซวี่ พวกเธอสวมเครื่องแบบกี่เพ้าดัดแปลงแบบเดียวกัน หนึ่งในนั้นยังเป็นคนที่ใส่ร้ายว่าเธอทำขวดเหล้าแตกด้วย
เมื่อคืนเธอถูกหยามเหยียดจนหมดศักดิ์ศรีในถิ่นของเขา แต่วันนี้เขากลับวางท่าโอ้อวด สั่งให้พวกเธอมาปรนนิบัติผู้หญิงคนอื่นที่นี่
“พี่เยี่ยนเฉินอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งคืนเลย เหนื่อยไหมคะ ไม่อย่างนั้นกลับไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเรียกพี่เลี้ยงที่บ้านมาดูแลก็ได้”
“ไม่เป็นไร เห็นเธอปลอดภัยพี่ถึงจะวางใจ พี่จ่ายค่ารักษาไว้แล้ว พักรักษาตัวที่นี่ให้สบาย อยากกินอะไรก็สั่งให้พวกเขาทำได้ ยกเว้นของดิบ ของเย็น ของคาว และของเผ็ด”
หลี่ว์เหยาซินแลบลิ้น “รู้แล้วค่ะ! แต่เค้กวันเกิดเมื่อคืนยังไม่ได้กินสักกี่คำเลย น่าเสียดายจัง!”
ลู่เยี่ยนเฉินตักรังนกมาเล็กน้อย พักไว้ให้เย็น “เดี๋ยวพี่ให้คนเอาเค้กก้อนใหม่มาให้ อยากได้รสอะไรล่ะ”
“ชิงชิง ร้องไห้ทำไมเหรอ”
โจวเสี่ยวโจวถือขวดน้ำเกลือจนเมื่อยมือ จึงเปลี่ยนไปถืออีกข้าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลังจากกู้ชิงกลับจากห้องทำงานแพทย์แล้วถึงเอาแต่ยืนนิ่งเหม่อลอยอยู่ตรงทางเดิน
เธอยกมือโบกตรงหน้าอีกฝ่าย “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า อย่าทำให้ตกใจสิ!”