ยังไม่ทันที่หลิวเจี้ยนกั๋วจะเอ่ยปาก เสียงปืนใหญ่อากาศจากด้านนอกก็เปลี่ยนไปทันที
ก่อนหน้านี้เป็นการยิงทีละนัด ตอนนี้กลายเป็นการยิงต่อเนื่อง เสียงทึบกึกก้องสามนัดซ้อนกัน เว้นไปสองวินาทีก็มีอีกสามนัด ฝุ่นจากผนังและเพดานร่วงลงมาพร้อมกัน
หวงเยวี่ยกดปุ่มส่งสัญญาณของวิทยุสื่อสาร
เสียงของหวังลู่เฉินดังออกมาจากหูฟัง ความเร็วในการพูดเร็วกว่าปกติครึ่งจังหวะ
"ซอมบี้ด้านนอกทะลุสามร้อยตัวแล้ว ยังคงหลั่งไหลเข้ามาจากถนนโดยรอบอย่างต่อเนื่อง ถ้าเป็นแบบนี้กระสุนจะหมดในไม่ช้า อัตราการหลั่งไหลเกินอัตราการจัดการแล้ว คาดว่าอีกสองถึงสามนาทีจะถึงแนวกระสอบทราย พวกคุณทางนั้นจัดการได้ไหม? ต้องใช้อีกนานแค่ไหน?"
หวงเยวี่ยเงยหน้ามองจ้าวอ้ายหมาน
จ้าวอ้ายหมานรีบหมุนตัววิ่งไปที่ประตูแล้วเริ่มยิงทีละนัดใส่ด้านนอก
"สองนาที"
หวงเยวี่ยพูดกับวิทยุสื่อสาร
"อีกสองนาทีจะให้คำตอบ"
เขาปล่อยปุ่มส่งสัญญาณ เดินไปหาหลิวเจี้ยนกั๋ว
หลิวเจี้ยนกั๋วยังคงหมอบอยู่กับพื้น มือทั้งสองกอดหัว แต่หันหน้ามามองหวงเยวี่ยแล้ว
เสียงบนจัตุรัส เขารู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร
"เส้นทางขึ้นไปชั้นบนที่เร็วที่สุด"
หวงเยวี่ยถาม
"บันไดหนีไฟขึ้นไปถึงชั้นสิบห้าได้โดยตรงไหม?"
"ได้ แต่ระหว่างทางมีประตูกันไฟหลายชั้นที่เราล็อกจากด้านใน ต้องงัดผ่าน กุญแจอยู่ที่ฉัน"
หลิวเจี้ยนกั๋วควักกุญแจพวงหนึ่งออกจากเอว มือสั่น กุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกรั๊ง
"ข้างบนนอกจากจางเฉิงแล้ว ยังมีคนถือปืนอีกกี่คน?"
"สอง...สองตำรวจสายตรวจ คนละปืนพก ปืนไรเฟิลอยู่ที่จางเฉิง ที่เหลือไม่มีอาวุธ"
"จางเฉิงรู้ว่าเรามา จะจับคนอื่นเป็นตัวประกันไหม?"
หลิวเจี้ยนกั๋วตะลึงไปครู่หนึ่ง
"น่าจะไม่ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น เขาแค่...เขาแค่กลัวตายมากเกินไป แต่เขาไม่ใช่คนบ้า"
หวงเยวี่ยมองเขาแวบหนึ่ง แล้วกดปุ่มส่งสัญญาณของวิทยุ
"ลู่เฉิน ข้างบนมีกลุ่มผู้รอดชีวิต หัวหน้าเป็นสารวัตรถือปืน ฉันต้องขึ้นไปจัดการ ขออีกสามนาที"
หวังลู่เฉินไม่ตอบ