ปากกระบอกปืนของหวงเยวี่ยยังไม่เลื่อนออกไป
ไฟฉายติดปืนของเขากวาดจากใบหน้าของหลิวเจี้ยนกั๋วไปที่โจวหมิน แล้วจากโจวหมินไปที่ซุนอี้ ลำแสงกระโดดไปมาระหว่างทั้งสามคนสองรอบ สุดท้ายหยุดที่หน้าอกของหลิวเจี้ยนกั๋ว
"ยกมือขึ้นประสานท้ายทอย คุกเข่าหันหน้ากำแพง เดี๋ยวนี้"
หลิวเจี้ยนกั๋วตะลึงไปชั่วขณะ แต่ไม่โต้เถียง
เขาหันหลัง ยกมือทั้งสองขึ้นประสานท้ายทอย ค่อยๆ คุกเข่าลงข้างกำแพงใกล้ประตูกันไฟของบันไดหนีไฟ
การเคลื่อนไหวช้ามาก เมื่อเขางอเข่า ได้ยินเสียงข้อต่อดังแคร็กแห้งๆ สี่เดือนที่ขาดสารอาหารทำให้ข้อต่อของเขาแทบไม่มีน้ำหล่อเลี้ยง
โจวหมินคุกเข่าตามลงไป ขาของเธอยังสั่นเทา ไม่รู้ว่าเพราะกระสุนนัดก่อนหน้านี้หรือความหิว หรืออาจเป็นทั้งสองอย่าง
ซุนอี้คุกเข่าลงเป็นคนสุดท้าย รอยแตกบนแว่นตาเป็นประกายใต้ไฟฉาย ท่าประสานมือของเขามาตรฐานมาก เหมือนเคยฝึกทหารมา
ทั้งสามคนคุกเข่าหันหน้ากำแพงเรียงกัน ท้ายทอยหันเข้าหาลำแสงสองสาย
หวงเยวี่ยหันไปทางจ้าวอ้ายหมาน พยักหน้าเล็กน้อย
จ้าวอ้ายหมานถือปืนเดินไปด้านข้างของทั้งสามคน ปลายกระบอกชี้ลงพื้น แต่ไฟฉายส่องไปที่หลังของพวกเขาตลอด และยืนในมุมที่มองเห็นมือทั้งสองข้างของทั้งสามคนได้พร้อมกัน
หวงเยวี่ยเดินไปข้างหลังหลิวเจี้ยนกั๋ว ไฟฉายส่องไปที่ท้ายทอยของเขา
"ปืนไรเฟิลอยู่ที่ไหน?"