จ้าวอ้ายหมานตบแม็กกาซีนสุดท้ายเข้าปืนไรเฟิล แล้วเอาพานท้ายประกบไหล่อีกครั้ง
แนวกระสอบทรายเต็มไปด้วยซอมบี้แล้ว ตัวที่อยู่ข้างหน้าสุดปีนข้ามกำแพงศพที่กองสูงจากกระสอบทราย ร่วงลงบนพื้นคอนกรีตในลานด้านใน ลุกขึ้นวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ความเร็วไม่มากแต่จำนวนมากเกินไป ตัวหนึ่งล้ม ตัวที่อยู่ข้างหลังก็เหยียบศพตัวก่อนหน้าปีนข้ามมาเหมือนคลื่นช้าๆ ที่ประกอบด้วยร่างเน่าเปื่อย
เขายิงสองนัด สมองซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดแตกกลางหน้าผาก ล้มไปทับตัวซอมบี้อีกตัว ทั้งคู่กลิ้งลงจากกองกระสอบทราย
เขากำลังจะเล็งตัวที่สาม ก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังทะลักออกมาจากประตูกันไฟในโถง
“ถอยยังไง!”
จ้าวอ้ายหมานตะโกน โดยไม่หันกลับไป ยังคงยิงต่อไป
หวงเยวี่ยวิ่งสองก้าวไปถึงข้างประตูหน้า คุกเข่าลงห่างจากจ้าวอ้ายหมานทางขวาประมาณสามเมตร เอาพานท้ายประกบไหล่ ไฟฉายติดปืนจ้องไปที่แนวกระสอบทราย
เขาไม่ได้ตอบคำถามของจ้าวอ้ายหมาน แต่ยิงไปสองนัดก่อน ซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังปีนข้ามกองศพถูกยิงหัว อีกตัวถูกยิงที่หน้าอกเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนอีก เขายิงซ้ำหนึ่งนัดที่หัวถึงจะล้ม