หวงเยวี่ยวางปืนพกพีเก้าเก้า (P99) ลงบนผ้ากันน้ำสีเขียวขี้ม้า
เสียงปืนกระทบโต๊ะไม่ดังนัก แต่ทุกคนที่อยู่สองฝากของโต๊ะยาวต่างเงียบลงพร้อมกันในจังหวะเสียงเบา ๆ นั้น
พวกเขาตระหนักได้ในชั่วขณะเดียวกันว่า ตั้งแต่เริ่มประชุมจนถึงตอนนี้ หวงเยวี่ยยังไม่เคยพูดจาแข็งกร้าวเลยสักครั้ง
“ถ้าพวกคุณทำได้เพียงทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ เราจะเข้าควบคุมเขตปลอดภัยแห่งนี้อย่างเบ็ดเสร็จ และใช้การปกครองแบบกองทัพ ทุกคน ถูกจัดเข้าในกองกำลังติดตามทั้งหมด ทุกเช้าเจ็ดโมงเช้าตรวจชื่อ แจกจ่ายอาหารประจำวันตามจำนวนคน ยารักษาโรคถูกจัดการอย่างเป็นเอกภาพ ห้ามใครกักตุนไว้ใช้ส่วนตัวโดยเด็ดขาด หอพักจะถูกจัดสรรใหม่โดยกลุ่มฝ่ายโลจิสติกส์ ไม่มีการแยกหอพักนักศึกษาและหอพักบุคคลภายนอกอีกต่อไป จุดยามตามกำแพง การออกไปค้นหาวัสดุภายนอก การก่อสร้างแนวป้องกัน ทุกอย่างถูกจัดตารางโดยเรา ทุกคนต้องเข้าประจำการตามรอบ ฉันไม่สนว่าคุณจะเป็นอัจฉริยะฟิสิกส์ปีสาม หรือช่างซ่อมเครื่องจักรที่ทำงานในโรงงานมาครึ่งชีวิต เมื่อถึงตาคุณก็คือคุณ งานที่คุณทำไม่ได้ จะมีคนสอนคุณ งานที่คุณไม่อยากทำ คุณก็ต้องทำ เพราะนอกกำแพงนี้ไม่ใช่ห้องเรียน ไม่ใช่โรงงาน นอกกำแพงคือซอมบี้ คือไวรัส คือศพเน่าเปื่อยที่ขบเล็บอยู่ใต้กำแพงทุกวันเป็นเวลาสี่เดือน”