หวงเยวี่ยยืนอยู่หน้าโต๊ะยาว มือทั้งสองข้างกดลงบนผ้ากันน้ำสีเขียวขี้ม้า
ในห้องนี้ไม่มีใครมองปืนบนโต๊ะอีกแล้ว
พวกเขาทั้งหมดมองตาของหวงเยวี่ย
"ที่ฉันพูด พวกคุณได้ยินชัดกันแล้วใช่ไหม?"
ไม่มีใครพูด
หมวกเบสบอลก้มหน้า ปีกหมวกบังหน้าเขาไปเกือบหมด เห็นเพียงลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง
สาวผมสั้นถอดแว่นแล้วใส่ใหม่ ใส่แล้วก็ถอด นิ้วมือถูไปมาที่ขอบกรอบแว่น ราวกับกำลังหาท่าทางที่ไม่รู้จะวางตรงไหนดี
หลิวเฉียงวางมือทั้งสองไว้บนเข่า ไม่กล้าพูด
เฉียนกั๋วตงก็เงียบผิดปกติเป็นพิเศษ
หวงเยวี่ยยกมือขวาขึ้นจากโต๊ะ แล้วทุบลงมาอีกครั้งอย่างแรง
ฝ่ามือนี้หนักกว่าครั้งก่อน เอกสารสามฉบับเด้งขึ้นจากผ้ากันน้ำ ฉบับหนึ่งเลื่อนไปถึงขอบโต๊ะ หลินฉี่ชวนยื่นมือไปกดไว้
น้ำในแก้วเคลือบสังกะสีที่เหลือไม่มากสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง หยดน้ำสองสามหยดกระเด็นโดนหลังมือของเฟาน์กั๋วอัน
"หูหนวกกันหรือไง! ฉันถามว่าได้ยินชัดกันแล้วใช่ไหม!"
"ได้ยินแล้ว!"
หมวกเบสบอลตะโกนออกมาก่อนเป็นคนแรก เสียงของเขาแตกพร่า ราวกับถูกครูฝึกทหารเรียกชื่อตอนฝึก แล้วตอบโต้กลับไปโดยสัญชาตญาณ
สาวผมสั้นตอบรับตามมาติด ๆ
หลิวเฉียงคลายมือที่กำอยู่บนเข่า พูดว่า "ได้ยินแล้ว" จากนั้นคนอื่น ๆ ก็พูดขึ้นมาตามลำดับ
"งั้นเป็นอย่างนี้ กฎการจัดการชั่วคราวเขตปลอดภัยเริ่มบังคับใช้ตั้งแต่คืนนี้"
เสียงของหวงเยวี่ยกลับมาอยู่ในระดับปกติ