หมวกเบสบอลยังคงใช้สองมือยันโต๊ะไว้ ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
เขาอ้าปากจะโต้เถียงหลิวเฉียง แต่พอคำพูดของหลิวเฉียงตกลงมา ริมฝีปากของเขาขยับหลายครั้ง ทุกครั้งที่อยากพูดก็ติดอยู่ในลำคอ
สาวผมสั้นวางมือข้างหนึ่งบนแขนของหมวกเบสบอล กดลงเบาๆ ส่งสัญญาณให้เขานั่งลงก่อน
หมวกเบสบอลไม่ได้นั่ง แต่เขาเอามือออกจากโต๊ะ กำหมัดแน่นห้อยอยู่ข้างลำตัว
สาวผมสั้นหันมามองหลิวเฉียง น้ำเสียงต่ำลงสองระดับเมื่อเทียบกับตอนที่เถียงกับเฉียนกั๋วตงเมื่อครู่นี้
"คุณลิว พี่พูดถูก บางอย่างพวกเราก็ทำไม่ยุติธรรมจริง แต่พี่ต้องเข้าใจอย่างหนึ่ง คณะกรรมการปกครองตนเองไม่ได้มีอำนาจพวกนี้ตั้งแต่แรก ตอนทหารถอนไป ฝ่ายรักษาความปลอดภัยดูแลไม่ไหว หัวหน้าหลินคนเดียวต้องทำงานหนักจนนอนวันละสองสามชั่วโมง พวกเราเป็นคนออกมาดูแลระเบียบโรงอาหารก่อน ทะเบียนหอพักก็พวกเราทำ ขั้นตอนแยกกักตัวคนที่ปีนกำแพงออกไปกลับมาก็พวกเราช่วยฝ่ายรักษาความปลอดภัยดำเนินการ สิ่งที่พี่มองว่าเป็นอภิสิทธิ์ ในมุมมองพวกเรามันคือหน้าที่ ถ้าไม่มีสภานักเรียนปกครองตนเอง เขตปลอดภัยนี้คงอยู่ได้ไม่ถึงสองสัปดาห์หลังจากทหารถอนไป"