ที่ด้านหน้าประตูหลักของห้องสมุด กลุ่มคนเหล่านั้นได้เคลื่อนมาถึงขอบแปลงดอกไม้แล้ว
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายวัยสี่สิบต้นๆ สวมเสื้อชุดทำงานสีน้ำเงิน กระดุมที่ข้อแขนเสื้อหลุดไปหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นเสื้อสเวตเตอร์สีเทาที่พับชายอยู่ด้านใน
ผมของเขาตัดสั้น ข้างขมับโกนจนเห็นหนังศีรษะ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนใบหน้าคือรอยย่นสองเส้นลึกๆ ระหว่างจมูกกับมุมปาก
ข้างหลังเขามีคนยี่สิบกว่า คน บางคนสวมชุดทำงานคล้ายกับเขา
บางคนใส่เสื้อผ้าธรรมดา มือถือไม้ถูพื้นและด้ามไม้กวาด มองลอดเข้าไปในห้องสมุดด้วยท่าทางระแวง
สีหน้าของพวกเขาไม่เหมือนคนที่มาหาเรื่อง แต่เหมือนมาเสริมกำลังมากกว่า
ตึงเครียด ตื่นเต้น และไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะยืนอยู่ตรงนั้นหรือไม่
หลินฉี่ชวนเดินอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่ม โดยหันข้างเดินไป พร้อมกับยื่นแขนพยายามห้ามหลิวเฉียง
เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาหลุดออกจากเอวกางเกงมาชิ้นหนึ่ง หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ
“หลิวเฉียง! ใจเย็นก่อน! บอกแล้วไงว่าคนของสหประชาชาติกำลังคุยธุระสำคัญกับหัวหน้าหมวดฟาน ไม่ได้มารับฟังเรื่องร้องทุกข์ของแก! กลับไปก่อนเถอะ มีอะไรเดี๋ยวฉันช่วยบอกให้ก็ได้…”