หลิวเฉียงยืนอยู่หน้าโต๊ะเวร อกของเขาไหวขึ้นลงเล็กน้อย
หลังจากพูดจบ เขาก็เม้มปากเป็นเส้นตรง รอยขมวดที่มุมปากทั้งสองข้างฉมึกลึกเป็นร่องสองร่อง
หวงเยวี่ยไม่ได้ตอบสนองทันที
เขามองตาหลิวเฉียง
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความกลัว ไม่มีทีท่าถอยหนี มีเพียงความหัวแข็งของคนที่ยืนหยัดมาครึ่งชีวิต
คนแบบนี้เขาพบเจอมาหลายคนตอนฝึกงาน ไม่ใช่คนเลว แต่ก็จัดการยาก
จากนั้นเขาก็หันไปทางด้านข้าง พูดกับจ้าวอ้ายหมาน
"เอ๋อแมน ไปเชิญหัวหน้าหลินเข้ามาหน่อย"
จ้าวอ้ายหมานพยักหน้า แล้วเดินออกจากประตูห้องสมุด
กลุ่มคนข้างนอกยังนั่งยองๆ อยู่ริมแปลงดอกไม้ พอเห็นจ้าวอ้ายหมานออกมาอีกครั้ง ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
หนุ่มคนที่นั่งอยู่หน้าสุดขยับตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เพื่อเปิดทางให้
จ้าวอ้ายหมานไม่ได้มองพวกเขา เดินตรงไปหาหลินฉี่ชวนที่ยืนอยู่ใต้ชายคา
ชายเสื้อเชิ้ตขาวของหลินฉี่ชวนยังเหน็บไว้บิดเบี้ยว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เขากำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับไอน้ำบนแว่นตา
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นหน้ากากกันพิษของจ้าวอ้ายหมาน ก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
"หัวหน้าหลิน เชิญข้างในครับ"
จ้าวอ้ายหมานถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าว แล้วทำมือเป็นเชิง "เชิญ" ไปทางประตูห้องสมุด