เฟาน์กั๋วอันไม่ได้ตอบทันที สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ท่าทางของหวงเยวี่ยที่กำลังล้วงปืนเพียงชั่วครู่ แล้วก็ละสายตาออกไป
พื้นถนนคอนกรีตหน้าประตูห้องสมุดถูกแดดเผาจนซีดขาว
นักเรียนหลายคนเดินผ่านข้างแปลงดอกไม้ มือถือกล่องข้าว คงเพิ่งกลับจากโรงอาหาร
พวกเขาเดินไม่เร็ว แต่เมื่อผ่านหน้าห้องสมุดกลับเร่งฝีเท้าอย่างเห็นได้ชัด
“คำว่าทำให้ยอมรับนับถือ ไม่ค่อยใช้ได้ในที่นี่”
เฟาน์กั๋วอันเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงไม่ดัง
“ร้อยโท พวกคุณมาจากข้างนอก เห็นก็แค่กำแพงหนึ่ง โรงอาหารหนึ่ง มีคนต่อคิวหลายร้อย แต่ว่าเรื่องภายในกำแพง มันซับซ้อนกว่าข้างนอกมาก”
เขาเดินไปที่โต๊ะเวร หยิบสมุดลงทะเบียนของเสี่ยวโจวขึ้นมาเปิดดูสองสามหน้า
มุมหน้ากระดาษของสมุดลงทะเบียนพลิกจนม้วนงอ หน้าแต่ละหน้ามีวันที่ เหตุการณ์ และผลการจัดการเขียนไว้แน่นเอี๊ยด
“คนสี่ร้อยกว่าคนนี้ มีนักเรียน คณาจารย์ เจ้าหน้าที่ คนลี้ภัยจากนอกมหาวิทยาลัย ความแตกแยกระหว่างสามกลุ่มมีตั้งแต่วันแรก นักเรียนคิดว่าโรงเรียนเป็นของพวกเขา คณาจารย์คิดว่าอำนาจการจัดการเป็นของพวกเขา คนลี้ภัยจากนอกมหาวิทยาลัยคิดว่าพวกคุณมีกำแพง มีโรงอาหาร มีหอพัก พวกเรามีอะไร? ตอนที่ทหารยังอยู่ ความขัดแย้งพวกนี้ถูกกดไว้ พอทหารจากไป ความขัดแย้งก็ผุดขึ้นมา”