เสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังมาจากทิศทางลานจอดรถ ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
รถบรรทุกทหารคันหนึ่งบดผ่านเศษกระจกด้านนอกประตูข้าง แผงด้านข้างตัวรถยังมีรอยขีดข่วนหลายรอยจากเล็บซอมบี้ ในห้องคนขับมีตำรวจสายตรวจคนนั้นนั่งอยู่ มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
ด้านหลังรถบรรทุกมีรถตู้ตำรวจตามมา กระจกหน้ารถเต็มไปด้วยฝุ่น ที่ปัดน้ำฝนปัดไปบนกระจกแห้งๆ เสียงเสียดสีดังแหลมจนน่ารำคาญ
“รถมาแล้ว!”
จางเฉิงตะโกนข้างประตูหลัก ปืนไรเฟิลในมือยิงไปทางลานจัตุรัสอีกสองนัด
“เร็วเข้า! เร็วเข้า! อัดให้เต็มคัน!”
ฝูงชนในห้องโถงเริ่มแห่กันออกไปทางประตูข้าง
โจวหมินลากชายชราที่เดินไม่สะดวกคนนั้น ซุนอี้ผลักหญิงวัยกลางคนที่กอดถุงผ้าใบขึ้นไปที่ประตูข้างรถตู้ แล้วหันกลับไปดึงอีกคนที่วิ่งช้า
หลิวเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้างประตูข้างนับหัวคน ริมฝีปากขยับ นิ้วชี้ทีละคน นับไปถึงยี่สิบกว่า ปากยังขยับอยู่ แต่ตาแดงก่ำแล้ว
ลาวอู๋เบียดออกมาจากฝูงชน ช่วยดึงชายหนุ่มที่ล้มคนหนึ่งขึ้นมาแล้วผลักไปทางรถบรรทุก
ช่องว่างที่อยู่ไกลออกไปกำลังถูกซอมบี้ที่ตามมาทีหลังเติมเต็ม ช่องที่หวังลู่เฉินขับรถชนออกมานั้นว่างอยู่แค่สิบกว่าวินาที ตอนนี้ถูกซอมบี้หนาแน่นเต็มไปหมดแล้ว
พวกมันเหยียบซากศพที่ถูกบดขยี้เดินไปข้างหน้า ตัวหน้าที่ถูกตัวหลังเบียดล้ม ตัวที่ล้มถูกเหยียบจนเละเป็นเนื้อ ตัวหลังก็ยังเดินเหยียบต่อไป