ที่มุมขวาบนของหน้าจอระบบมีตัวเลขนับถอยหลังเด้งออกมา เริ่มจากสามสิบแล้วร่วงลงเรื่อยๆ
ปืนใหญ่อากาศยังคงส่งเสียงคำราม กระสุนระเบิดแรงสูงระเบิดกลางลานกว้างเป็นแนวเวิ้งว้างขาดเป็นช่วงๆ แต่ฝูงศพดิบด้านหลังไม่มีท่าทีจะหยุดเลยแม้แต่น้อย
"แบล็กฮอว์ก!"
หวงเยวี่ยกดวิทยุสื่อสาร เสียงของเขากลบเสียงคำรามของปืนใหญ่อากาศ
"ลู่เฉิน! อีกแค่สามสิบวินาที ไหว้มั้ย!"
"ได้ยินแล้ว"
คำตอบของหวังลู่เฉินมีเพียงไม่กี่คำ
เขาขยายมุมยิงของปืนใหญ่อากาศออกไปอีกห้าสิบเมตร เกิดแนวกั้นใหม่นอกลานกว้าง
นอกประตูด้านข้าง รถบรรทุกและรถตู้แน่นไปด้วยผู้คน
จางเฉิงยืนอยู่ท้ายกระบะรถบรรทุก มือหนึ่งจับขอบกระบะไว้อีกมือหนึ่งดึงชายหนุ่มคนสุดท้ายขึ้นไป
ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตลายตาราง เท้าข้างหนึ่งมีรองเท้า อีกข้างเท้าเปล่าเหยียบขอบกระบะแล้วลื่นไถล
จางเฉิงจับปกเสื้อด้านหลังเขาดึงขึ้นมา ชายหนุ่มหายใจหอบหนักทับกองคนในกระบะ กางเกงขาดเป็นรอยใหญ่ ขามีรอยเลือดยาวๆ คงเป็นตอนล้มในบันไดโดนเศษกระจกบาด
จางเฉิงตบขอบกระบะสองที เสียงโลหะดังก้องท่ามกลางเสียงปืน
เขายังไม่รู้ชื่อคนใส่หน้ากากกันพิษคนนั้น ยังไม่มีโอกาสถาม