หวงเยวี่ยลงจากที่นั่งคนขับของไจร่า เดินไปที่แท่นซึ่งอยู่ระหว่างสะพานกับสะพานทางขึ้น แล้วมองไปทางสะพานทางขึ้น
ไกลออกไป ฝูงศพสีเทาหม่นปรากฏอยู่ที่ปากถนนในตัวเมืองเจียงหนาน กำลังไหลบ่าตามถนนหลวงและทางเดินเลียบแม่น้ำมุ่งหน้าไปทางหัวสะพาน
จำนวนมากกว่าพวกศพเดินได้ที่กระจัดกระจายอยู่ก่อนหน้านี้หลายเท่าตัวจนนับไม่ถ้วน
เขาหันไปมองรถไฮโน่สองคันที่จอดรออยู่ด้านหลัง แล้วกดวิทยุสื่อสาร
"เอารถขึ้นมา เคน นายเอารถคันหนึ่งไปปีกซ้ายปากสะพาน แอนเดอร์สัน คันสองไปปีกขวา ปืนกลบนหลังคาใช้หมดแล้วก็สลับไปปืนกลร่วมแกน ซื้อเวลาให้พลเดินเท้าจัดการป้องกัน"
"คันหนึ่งรับทราบ"
"คันสองรับทราบ กำลังเคลื่อนที่"
หวงเยวี่ยกลับขึ้นรถ รถสองคันที่อยู่ด้านหลังก็ขับตามขึ้นมา
เพลาล้อแปดล้อบดขยี้ปลอกกระสุนและเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น แล้วจอดประกบอยู่ที่ปีกสองข้างของปากสะพาน
ป้อมปืนหมุนเข้าประจำที่ ปืนใหญ่หลักกดลง ปืนกลควบคุมระยะไกลบนหลังคาเปิดเครื่องพร้อมยิง
บนเกราะตาข่ายด้านข้างยังมีเศษเนื้อและคราบเลือดกระเด็นติดมาจากตอนกวาดล้างบนสะพาน แสงเช้าสาดต้อง รถทั้งคันเหมือนเพิ่งดิ้นออกมาจากโรงฆ่าสัตว์
ไจร่าถอยหลังไปหลายสิบเมตร จอดที่แท่นระหว่างสะพานกับสะพานทางขึ้น หันหัวรถเข้าหาปากสะพาน
หวังลู่เฉินควบคุมปืนใหญ่อากาศยิงต่อเนื่อง กระสุนระเบิดแรงสูงขนาดสามสิบมิลลิเมตรนัดแล้วนัดเล่าโหมลงไปไกลๆ
ทุกนัดที่ตกถึงพื้นเหมือนฉีกปากแผลบนพื้นดิน แขนขาและเศษหินปลิวขึ้นฟ้าแล้วร่วงหล่นลงมา
เสียงปืนดังก้องไปทั่วแม่น้ำ ถี่เหมือนฝนที่ตกไม่หยุด
จ้าวอ้ายหมานเปิดประตูห้องนักบินออกไปมองแวบหนึ่ง
สุดขอบเมืองฝั่งตรงข้ามสะพานทางขึ้น ร่างสีเทารูปคนกำลังหลั่งไหลออกมาจากถนนเลียบแม่น้ำและซากปรักหักพังสองข้างทาง
เสียงปืนใหญ่ปลุกพวกมันทั้งหมดให้ตื่น เหมือนขี้เถ้าถูกลมพัดมารวมกัน
ตอนแรกแค่ไม่กี่ตัว แล้วก็เป็นสิบๆ แล้วก็เป็นพื้นที่ทั้งหมด
จำนวนเพิ่มขึ้นเหมือนเปิดประตูน้ำ รั่วซึมออกมาจากทุกทิศทาง
จ้าวอ้ายหมานจับกรอบประตูแล้วด่า
"เวร...นี่มันมองไม่เห็นจุดจบเลย"
"คลื่นศพมาแล้ว"
หวงเยวี่ยจ้องหน้าจอ