ความสงบชั่วคราวบนพื้นสะพานอยู่ได้ไม่นาน
ซอมบี้ที่กระจัดกระจายยังคงเดินทางจากใจกลางเมืองมาทางนี้เรื่อย ๆ แต่จำนวนไม่มากพอจะก่อภัยคุกคาม
พวกมันสองสามตัวเดินข้ามพื้นผิวถนนที่ถูกกระสุนปืนใหญ่พลิกขึ้นมา ย่ำผ่านเศษแก้วและซากตัวถังรถที่บิดเบี้ยว ค่อย ๆ ขยับไปทางหัวสะพาน
สมาชิกหน่วยบีเอสเอเอที่ประจำแนวหน้าแทบไม่ต้องเล็งด้วยซ้ำ ยกปืนขึ้นยิงทีละตัว เก็บได้สะอาดหมดจด
บางครั้งมีบางตัวปีนขึ้นมาจากจุดที่ราวสะพานชำรุด หวังลู่เฉินก็ใช้ปืนใหญ่อากาศยิงเก็บ
ซากศพร่วงลงสู่ผิวน้ำ กระเซ็นเป็นละออง
ทางด้านท้ายสะพาน ซึ่งเป็นทิศทางที่มาจากมหาวิทยาลัยเจียงหนาน ก็มีซอมบี้กลุ่มเล็ก ๆ โผล่ออกมา
เป็นฝูงที่ถูกเสียงปืนเมื่อคืนนี้และเช้านี้ที่ลอยตามลมแม่น้ำพัดพาไปดึงดูดเข้ามา
จำนวนไม่มาก มองจากฐานที่มั่นหัวสะพานด้วยกล้องส่องทางไกล คาดว่าน่าจะราวสิบกว่าตัว
พวกมันค่อย ๆ คลำไปตามทิศทางของสะพานทางขึ้น ความเร็วไม่สูง
หวงเยวี่ยถามขึ้นในช่องสื่อสาร
"ฝั่งท้ายสะพานใครจัดการอยู่?"
"จัดการเสร็จแล้ว"
เสียงของแอนเดอร์สันดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร
ยังได้ยินเสียงสะท้อนของสายฟ้าเทพเจ้าอยู่ห่าง ๆ
"บาร์นส์กับโรฮัสอยู่ข้างหลัง มามาสิบเอ็ดตัว เก็บเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ท้ายสะพานปลอดภัย"
"บอกให้พวกเขาอย่าประมาท ระวังตัวด้วย"
หวงเยวี่ยตอบกลับหนึ่งประโยค
บนฐานที่มั่นหัวสะพาน หลังจากคลื่นศพถูกกดลง ทุกคนเหมือนถูกสูบพลังไปครึ่งหนึ่ง
คนของสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันนั่งกันกระจัดกระจายอยู่หลังกระสอบทราย บางคนพิงลวดหนามรินน้ำดื่ม บางคนวางพลั่วพาดบนเข่าแล้วเหม่อลอย
เจ้า ต้าจู้นั่งข้างยางรถบรรทุก มือกำขนมปังแข็งไว้ครึ่งชิ้น กัดไปสองคำก็วางลง พิงดุมล้อหายใจหอบ
อู๋ เสี่ยวจวินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างราวสะพาน ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเลือดบนชะแลง เช็ดไปเช็ดมาอยู่ดี ๆ ก็หยุด สายตาจ้องเขม็งไปทางไกล
เฉียนกั๋วตงไม่ได้นั่ง เขายืนอยู่ใต้แท่นยิง แก้ผ้าขาดเอวออกมาแล้วพันกลับเข้าไปที่ด้ามชะแลงใหม่ รอบแล้วรอบเล่าอย่างแน่นหนา
หลิวเฉียงเดินกลับมาจากหัวสะพาน ยื่นน้ำให้ทุกคนคนละขวด เดินไปรอบหนึ่งไม่พูดอะไร