จ้าวอ้ายหมานโยนขวดน้ำเปล่าลงถังขยะมุมห้อง ปัดฝุ่นบนมือ แล้วหันมามองหวังลู่เฉินกับเลออน
"แล้วพวกเราสามคนใครจะอาบก่อน? ขอบอกก่อนเลย เมื่อกี้ฉันทุบเสาสี่ต้น ย้ายลังไม้อย่างน้อยสิบกว่าลัง เสื้อเกราะยุทธวิธีด้านในตัวนี้เปียกเหงื่อจนชุ่มไปหมด ถ้าพวกนายให้ฉันอาบท้ายสุด ฉันไม่ว่าอะไร... แต่ฉันจะขอโค้กกระป๋องสุดท้ายในตู้เย็นเป็นค่าชดเชย"
"ทุกครั้งที่นายพูดว่า 'ฉันไม่ว่าอะไร' ประโยคต่อมามันเป็นการขอค่าชดเชยเสมอ"
หวังลู่เฉินพิงกรอบประตูเต็นท์ กอดอก
"ครั้งก่อนในหอพักนายพูดว่า 'ฉันไม่ว่าอะไร แต่ฉันจะนอนที่นอนบน' สุดท้ายนายก็นอนพังแผ่นเตียงบนลงมา"
"นั่นมันปัญหาคุณภาพแผ่นเตียง ไม่เกี่ยวกับน้ำหนักตัวฉัน"
"ตอนนั้นนายแบกเป้ที่เต็มไปด้วยตัวอย่างหินขึ้นเตียง เป้นั่นอย่างน้อยสามสิบชั่ง ฉันถามว่าคนแบบไหนกันที่จะแบกเป้ที่เต็มไปด้วยหินขึ้นเตียง? นายคิดว่านายเป็นพายสตาร์เหรอ?"
จ้าวอ้ายหมานอ้าปาก สุดท้ายก็พบว่าตัวเองเถียงข้อเท็จจริงนี้ไม่ได้จริงๆ เลยเลือกเปลี่ยนเรื่อง