จ้าวอ้ายหมานเลิกคิ้ว
"ดื่มหนักขนาดนั้นเลยเหรอ? กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม ไม่ใส่อะไรเลย เป็นแค่กาแฟเข้มข้นผสมน้ำเนี่ยนะ? ปกติเวลาอยู่ในออฟฟิศนายก็สั่งแบบนี้เหรอ?"
"ผมไม่สั่งกาแฟในออฟฟิศ"
เลออนหยิบกาแฟเข้มข้นบนหน้าจอที่แชร์กันลงตะกร้าสินค้า นิ้วของเขาคลิกบนอินเทอร์เฟซเสมือนได้คล่องแคล่วเกินกว่าที่จ้าวอ้ายหมานคาดไว้มาก
"ที่ออฟฟิศมีเครื่องชงกาแฟชงเองได้ ทางเดินก็มีตู้หยอดเหรียญ"
จ้าวอ้ายหมานมองเลออนหยิบกาแฟเข้มข้นสามกล่องใส่ตะกร้าสินค้า จากนั้นก็พลิกไปอีกสองสามหน้าในหมวดเครื่องดื่ม แล้วไปเจอโซนเหล้า
วิสกี้ (ซิงเกิลมอลต์สกอตแลนด์) อายุสิบสองปี ขวดเป็นขวดแก้วสี่เหลี่ยมหนา ฉลากพิมพ์อักษรต่างประเทศที่เขาไม่รู้จัก
ที่ทำน้ำแข็ง (ซิลิโคน) มาพร้อมกล่องเก็บน้ำแข็งพลาสติกมีฝาปิดสนิท
แก้ว (แปดใบ) แก้ววิสกี้ก้นหนาตรง ผนังแก้วมีลายเพชรเจียระไนด้วยมือ
สุดท้ายเขาก็เพิ่มโต๊ะพับอะลูมิเนียมอัลลอยด์เข้ามา ตัวเดียวกับที่อยู่ในเต็นท์บัญชาการ
เขาหยิบของพวกนี้ทีละชิ้นใส่ตะกร้าสินค้า ท่าทางไม่รีบไม่ร้อน ทุกชิ้นที่เลือกจะหยุดดูที่หน้ารายละเอียดสินค้าสองสามวินาที
ดูวัสดุ ขนาด น้ำหนัก บางครั้งก็ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทำท่าขยายบนอินเทอร์เฟซเสมือนเพื่อตรวจสอบรายละเอียด
ตอนเลือกของเขาไม่เหมือนคนที่เพิ่งเคยใช้ระบบร้านค้านี้เป็นครั้งแรกเลย กลับดูเหมือนทหารผ่านศึกที่คุ้นเคยกับการเลือกอุปกรณ์ในร้านจริงมานาน
หลังจากเพิ่มครบเขาก็เลื่อนหน้าจอกลับไปให้จ้าวอ้ายหมาน แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้จ้าวอ้ายหมานหัวเราะออกมา
"ซื้อเต็นท์อีกหลัง แล้วในนั้นจัดโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้สองสามตัว เวลาไม่มีภารกิจ จะได้นั่งดื่มด้วยกันตรงนั้น เรื่องข้างนอก ไม่ว่าจะซอมบี้หรืออะไรก็ตาม อย่างน้อยตอนดื่มวิสกี้คำแรกก็แกล้งทำเป็นว่ามันไม่มีอยู่จริงได้"
"เลออน ตอนนี้นายไม่ได้เป็นแค่ที่ปรึกษายุทธวิธีของพวกเราแล้วนะ"