หวงเยวี่ยลงจากรถไม่ได้รีบเข้าห้องสมุดทันที แต่ยืนอยู่ข้างประตูรถแหงนมองลวดตาข่ายที่เพิ่งติดตั้งใหม่บนดาดฟ้า
เสาอากาศสื่อสารหลายเส้นที่ยื่นออกมาจากยอดเต็นท์แกว่งไกวเบา ๆ ตามลม บนขอบดาดฟ้ามีเงาคนผ่านไปผ่านมาเป็นครั้งคราว
เขาล็อกรถแล้วหันไปผลักประตูกระจกของห้องสมุด
ด้านหลังเคาน์เตอร์ยืมหนังสือชั้นหนึ่ง เสี่ยวโจวกำลังใช้ปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดทะเบียน
หวงเยวี่ยทักทายเขาแล้วถามทางไปห้องพักครูชั้นสาม
เสี่ยวโจวพยุงตัวเองด้วยไม้ค้ำยันแล้วลุกขึ้น ชี้ไปทางบันได
"ฝั่งตะวันออกชั้นสาม เดินไปสุดทางเดินแล้วเลี้ยวซ้าย ป้ายหน้าประตูเขียนว่า 'ห้องพักครู' เดิมไว้ให้คนที่เดินตรวจกำแพงตอนกลางคืนพักชั่วคราว เมื่อกี้พวกหัวหน้าหมวดขนอุปกรณ์ขึ้นไปแล้วบอกว่าอยากหาที่นั่งเล่น ผมเลยให้ห้องนี้พวกเขาใช้"
หวงเยวี่ยพยักหน้าแล้วเดินไปทางบันได
หลังจากถูกเหยียบย่ำมาทั้งบ่าย บันไดเกลียวไม้จริงฝุ่นบนลานับถูกลบจนเกือบหมด เผยให้เห็นลายไม้จริงสีแดงเข้มด้านล่าง
เมื่อเขาขึ้นมาถึงชั้นสาม ทางเดินเงียบสงบ แต่ยังไม่ทันเดินถึงสุดทางเดิน เขาก็ได้ยินเสียง
เสียงอัดอั้น เสียงหอบหายใจ เสียงเอี๊ยดอ๊าดของของหนักที่กำลังเคลื่อนอย่างช้า ๆ บนโต๊ะ รวมถึงเสียงคำรามต่ำ ๆ ของผู้ชมที่พยายามกดให้เบาลงแต่ก็กดไม่ลง
"ออกแรงสิ! สู้ ๆ! หัวหน้า! สู้ ๆ! อย่าผ่อน! ใช่! ใช่! แบบนั้นแหละ!"
หวงเยวี่ยหยุดฝีเท้าที่หน้าประตูห้องพักครู
ประตูไม่ได้ปิดสนิท เหลือช่องว่างกว้างประมาณสองนิ้ว
เขาผลักประตูเปิด