หวงเยวี่ยกลอกตาขึ้นข้างหนึ่งภายใต้หน้ากาก
แผ่นกระจกของหน้ากากกันพิษบดบังสีหน้าของเขา แต่เขากลอกตารุนแรงถึงขนาดหมวกทั้งใบขยับตาม จ้าวอ้ายหมานเห็นได้อย่างชัดเจน
“แกกลอกตาฉันก็เห็น”
“งั้นก็อย่าถามคำถามแบบตัวประกอบในหนังซอมบี้ที่อยู่ไม่รอดครึ่งชั่วโมงสิ”
หวงเยวี่ยเลื่อนไฟฉายติดปืนออกจากประตูกันไฟ ลำแสงพุ่งขึ้นเพดาน ห้องโถงมืดลงชั่วครู่แล้วก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
“ไม่รู้สถานการณ์อะไรเลยแล้วจะมุ่งหน้าเข้าไป ต่างจากอาหารว่างชิ้นหนึ่งตรงไหน? ในหนังซอมบี้ คนที่ตายไวที่สุดคือพวกขี้สงสัย แกเคยเห็นตัวประกอบคนไหนที่พูดว่า ‘ขอดูหน่อย’ แล้วกลับมามีชีวิตไหม?”
“งั้นไม่ไปตรวจแล้ว?”
“ฉันบอกว่าไม่ตรวจหรือ? ฉันบอกว่าอย่าเดินเข้าไปตรวจต่างหาก”
มือขวาของหวงเยวี่ยเอื้อมไปที่ถุงระเบิดมือข้างเสื้อเกราะยุทธวิธี ยังไม่ทันจะหยิบออกมา ประตูกันไฟก็เปิดออกกระทันหัน
บานพับส่งเสียงเสียดสีของโลหะแหลมสูง จากนั้นร่างหนึ่งก็โซซัดโซเซออกมาจากกรอบประตู