หลิวเฉียงเดินออกจากประตูหน้าห้องสมุด คนที่รออยู่ริมแปลงดอกไม้ก็ลุกขึ้นพร้อมกัน
บางคนทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าบี้ บางคนตบฝุ่นบนกางเกง บางคนยืดคอพยายามอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าของเขา
หลิวเฉียงไม่ได้พูดอะไรมาก แค่พูดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดว่า “กลับไปก่อนแล้วค่อยพูดกัน”
จากนั้นก็พากลุ่มคนนั้นเดินไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าไปทางเขตหอพัก
ไม้ถูพื้นและด้ามไม้กวาดถูกหยิบลงมาจากกำแพง ลากไปตามพื้นเป็นเสียงเสียดสีที่ไม่เป็นจังหวะ ค่อย ๆ หายไปในปลายทางที่มีเงาต้นเฟื่องฟ้าทอดยาว
เจ้าแอ๋อแมนเอนตัวพิงกรอบประตูมองกลุ่มคนที่เดินจากไป แล้วถอยกลับมาปิดประตูกระจกของห้องสมุด
จากนั้นก็ดึงเก้าอี้พับมาวางนั่งข้างประตู วางปืนไรเฟิลพาดบนเข่า แล้วเริ่มใช้ผ้าเช็ดปืนเช็ดฝุ่นบนท่อนปืน
หวงเยวี่ยมองหลิวเฉียงเดินไกลจนลับตาแล้วจึงหันกลับมาเดินไปที่โต๊ะเวร
เฟาน์กั๋วอันกำลังสั่งงานเสี่ยวโจวอยู่ เหมือนจะให้ไปตรวจสอบสภาพยางซีลตรงรอยต่อแผ่นคอนกรีตสำเร็จรูปช่วงที่สามของกำแพงด้านใต้ที่เสื่อมสภาพ
เสี่ยวโจวฟังไปพยักหน้าไป ไม้ค้ำยันคีบไว้ที่รักแร้ มือถือสมุดทะเบียนไว้แล้ว
พี่ตงเอนตัวพิงโต๊ะเวร กอดอก
สายตาเธอกวาดไปมาระหว่างหวงเยวี่ยกับหวังลู่เฉิน แล้วก็เอ่ยปาก
“ร้อยโท เมื่อกี้ที่พวกคุณบอกว่าจะรับช่วง รับช่วงไปถึงแค่ไหน? รับช่วงแค่อำนาจตัดสินใจ หรือรวมถึงการลงมือปฏิบัติด้วย? พวกคุณสามคน บวกกับลาวฟานเราอีกสี่คน เจ็ดคนจะดูแลคนสี่ร้อยคนยังไง?”
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น”
หวงเยวี่ยถอดหน้ากากกันพิษวางบนโต๊ะเวร ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ในห้องสมุดไม่มีเครื่องปรับอากาศ ความร้อนยามบ่ายสอดเข้ามาทางซอกประตูกระจก ทำเอาห้องโถงกลายเป็นกล่องอบอ้าว
พี่ตงคิดอยู่นิดหน่อย พยักหน้าแล้วไม่ได้ถามต่อ
เหล่ามาลุกขึ้นจากข้างกล่องเครื่องมือ หิ้วกล่องเหล็กสีเขียวทหารขึ้นมา
“ในเมื่อรับช่วงกันแล้ว งั้นผมไปก่อนล่ะ ผมจะไปตรวจจุดวางระเบิดสำรองบนกำแพงอีกรอบ”
เฟาน์กั๋วอันพูด
“ก่อนประชุมตอนสองทุ่ม พวกคุณกลับไปตรวจเขตที่รับผิดชอบให้เสร็จ เสี่ยวโจวอยู่เวรต่อ มีอะไรผิดปกติให้รายงานผ่านวิทยุสื่อสารโดยตรง”
พี่ตงหยิบพลั่วที่พิงโต๊ะเวรขึ้นมา ปลายพลั่วคว่ำลง สะพายบ่า