เงาของเสี่ยวโจวหายไปในส่วนลึกของห้องอ่านหนังสือ เสียงไม้ค้ำยันเคาะกระเบื้องดังห่างออกไปเรื่อย ๆ
แล้วก็ถูกชั้นหนังสือเหล็กที่เต็มไปด้วยหนังสือดูดกลืนไป ทั่วทั้งห้องสมุดจู่ ๆ ก็เงียบลง
นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังหลังเคาน์เตอร์ยืมหยุดไปนานแล้ว เข็มชี้อยู่ที่สิบเอ็ดโมงเจ็ดนาที
น่าจะเป็นราว ๆ เช้าวันหนึ่งของต้นเดือนมกราคม
หวงเยวี่ยละสายตาจากนาฬิกาเรือนนั้น หันไปทางเฟาน์กั๋วอัน
“หัวหน้าหมวดฟาน เรื่องร้ายแรงเดือนกุมภาพันธ์ คุณมีส่วนร่วมด้วย?”
“มีส่วนร่วมในการจัดการ”
เฟาน์กั๋วอันยืนอยู่ข้างโต๊ะเวร น้ำเสียงต่ำลงกว่าระดับตอนรายงานขอบเขตภารกิจก่อนหน้านี้หนึ่งระดับ
“เรื่องนั้นไม่ใช่ความผิดของหัวหน้าหลิน ตอนนั้นคนแรกที่ไปถึงที่เกิดเหตุไม่ใช่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย แต่เป็นผม ผมอาศัยอยู่ชั้นหนึ่งของห้องสมุด ใกล้กับห้องรับส่งของที่สุด คืนนั้นประมาณตีสอง ผมได้ยินเสียงกระจกแตก ถือไฟฉายแล้ววิ่งไป ตอนที่ผมไปถึง ก็มีคนลากผู้ป่วยไข้สูงสองคนบนเตียงจากเตียงสนามไปที่ทางเดินแล้ว ฝ่ายรักษาความปลอดภัยยังมาไม่ถึง หัวหน้าหลินก็วิ่งออกมาจากออฟฟิศแล้ว เขายืนอยู่กลางทางเดิน มือทั้งสองข้างว่างเปล่า คนฝั่งตรงข้ามชูมีดทำครัวขึ้นมา บังคับให้เขาส่งยาลดไข้”