หวงเยวี่ยไม่ได้ตอบทันที
เขามองตาเฟาน์กั๋วอัน
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความคาดหวัง ไม่มีคำวิงวอน มีเพียงสมาธิที่ถูกกดทับมาเป็นเวลาสี่เดือนแล้วยังคงฝืนประคองไว้
ชายคนนี้ไม่ได้ขอความช่วยเหลือเพื่อตัวเอง เขากำลังเฝ้ากำแพงให้กับหน่วยบังคับบัญชาที่ไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป
เฝ้าจนลูกน้องเหลือเพียงสามคน เฝ้าจนตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเฝ้าได้อีกนานแค่ไหน
แล้วในที่สุดก็มีคนที่ดูเหมือนผู้บังคับบัญชาปรากฏตัวขึ้น
สิ่งที่เขาถามไม่ใช่ "ฉันควรทำอย่างไร" แต่เป็น "ภารกิจของฉันยังทำต่อได้หรือไม่"
"ได้"
สีหน้าของเฟาน์กั๋วอันไม่เปลี่ยนไป แต่ปลายนิ้วที่กำแก้วเคลือบสังกะสีนั้นกระตุกเล็กน้อย
น้ำที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วในแก้วสั่นไหว แสงบนผิวน้ำแตกสลายแล้วรวมตัวกันใหม่
หลินฉี่ชวนยืนอยู่ข้าง ๆ ปล่อยมือจากแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวลง โดยไม่พูดแทรก
"ผู้หมวดเฟาน์"
หวงเยวี่ยพูดต่อ
"ภารกิจของเราคือการตั้งเขตปลอดภัยชั่วคราวในมหาวิทยาลัยเจียงหนาน จัดตั้งจุดพยาบาลและสถานีแจกจ่ายเสบียง รับและปกป้องผู้รอดชีวิตในพื้นที่ หากคุณเต็มใจที่จะปฏิบัติภารกิจเฝ้าระวังเดิมต่อไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมวดของคุณจะอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉัน หากไม่เต็มใจ คุณก็สามารถเลือกปลดภารกิจ แล้วหันไปดูแลการจัดที่อยู่ให้ประชาชนในเขตปลอดภัยแทน ทางเลือกเป็นของคุณ"
เฟาน์กั๋วอันเงียบไปสามวินาที
ในสามวินาทีนั้นเขาไม่ได้มองหวงเยวี่ย แต่หันไปมองผ้าเช็ดตัวที่แห้งสนิทซึ่งแขวนอยู่บนต้นพุทรา