ขบวนรถออกจากเมืองเจียงหนาน บนถนนประจำจังหวัด ผิวถนนลาดยางสะท้อนแสงเป็นสีเทาอ่อนภายใต้แสงแดด
สองข้างทางเป็นทุ่งนาและที่รกร้าง บางครั้งมีบ้านไร่สองสามหลัง ประตูหน้าต่างปิดสนิท สนามหญ้าเต็มไปด้วยวัชพืชสูงแค่เข่า
รถบรรทุกอยู่หน้า รถตู้อยู่กลาง หวงเยวี่ยขับรถเกราะตามหลังสุด
ความเร็วคงที่ประมาณห้าสิบกิโลเมตร สองมือวางบนคันบังคับ กล้ามเนื้อไหล่ผ่อนคลายลงบ้างในที่สุด
เสียงใบพัดของแบล็กฮอว์กดังครืนๆ เหนือศีรษะอย่างต่อเนื่อง จังหวะสม่ำเสมอ เหมือนพัดลมยักษ์ที่หมุนด้วยความเร็วต่ำ
ตั้งแต่เริ่มอพยพ แบล็กฮอว์กบินอยู่ที่ความสูงหนึ่งร้อยเมตรตลอด เคลื่อนตัวเป็นรูปตัว S โดยมีขบวนรถเป็นศูนย์กลาง บางครั้งยิงสั้นๆ เพื่อกวาดล้างซอมบี้ประปรายบนถนนข้างหน้า
“น้ำมันใกล้ถึงขีดจำกัดขั้นต่ำที่ต้องบินกลับแล้ว”
เสียงนักบินแบล็กฮอว์กดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร
“พ้นเขตเสี่ยงสูงแล้ว สภาพถนนข้างหน้ามั่นคง เราจะบินกลับในห้านาที”
หวงเยวี่ยกดวิทยุสื่อสาร: “รับทราบ ขอบใจ”
หัวเครื่องของแบล็กฮอว์กค่อยๆ เชิดขึ้น เสียงใบพัดเปลี่ยนระดับสูงขึ้น
เฮลิคอปเตอร์บินวนเหนือขบวนรถเป็นวงสุดท้าย เจ้าหน้าที่อาวุธที่ประตูด้านข้างยกมือขึ้นไหว้ทิศทางพื้นดิน แล้วแบล็กฮอว์กเชิดหัวเครื่อง หันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เสียงใบพัดค่อยๆ ห่างออกไป เบาลงเรื่อยๆ จนหายไปในเมฆสีเทาอมฟ้าที่ขอบฟ้า