บนดาดฟ้า หม้อไฟมารอบที่สามแล้ว
จ้าวอ้ายหมานนั่งยองๆ อยู่ข้างเตาแก๊ส ตะเกียบเขี่ยในหม้ออยู่เจ็ดแปดครั้ง กวาดขึ้นมาได้ชิ้นเนื้ออาหารกลางวัน เป่าสองทีแล้วยัดเข้าปาก
แล้วก็ตะโกนเรียกหวงเยวี่ยอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ
"หวงเยวี่ย! กระเพาะวัวส่วนของนายฉันช่วยกินให้แล้ว! เดี๋ยวก็แก่ไม่ไหว!"
หวงเยวี่ยไม่สนใจ เขายืนอยู่ตรงกำแพงกันตก วิทยุสื่อสารแนบหู
เสียงของโฮเวิร์ดดังออกมาจากวิทยุ
"ร้อยโทหวง คนใหม่ห้าคนจัดที่พักให้เรียบร้อยแล้ว ในนั้นมีคนนึงชื่อหลินจื้อหยวน เป็นนายสิบทหารหน่วยลาดตระเวนสังกัดกองทหารเจียงหนาน ที่เหลืออีกสี่คนเป็นพลเรือน มาจากทางกวงเต๋อทั้งหมด อาวุธเก็บเรียบร้อย ตรวจร่างกายเบื้องต้นไม่มีอาการติดเชื้อ รอพรุ่งนี้เช้าสร้างเต็นท์ฆ่าเชื้อเสร็จแล้วค่อยตรวจรอบสอง หัวหน้าหมวดฟานเพิ่งพาพวกเขาไปห้องรับของ ร้อยโทเคนพาลูกทีมไปตั้งเต็นท์ฆ่าเชื้ออยู่"
"รับทราบ ลำบากหน่อย"
หวงเยวี่ยวางวิทยุ หันกลับมา
บนดาดฟ้า เปลวไฟจากเตาแก๊สแกว่งไกวเบาๆ ในสายลมยามค่ำคืน ก้นหม้อที่ยังมีซุปแดงเหลืออยู่เดือดปุดๆ
จ้าวอ้ายหมานนั่งขัดสมาธิอยู่บนแผ่นกันลื่น มือถือโค้กกระป๋องหนึ่ง ข้างตัวมีจานเปล่ากองอยู่หลายใบ
เขานับจาน นับของที่เหลือในหม้อ
แล้วก็สรุปผลที่น่าใจหาย: กระเพาะวัวหมดเกลี้ยงแล้ว
ตอนนี้ในหม้อเหลือแต่ผักกาดขาวที่ต้มจนเกือบเละสองสามใบ กับซุปแดงที่เดือดพล่านครึ่งหม้อ
เขาวางจานเปล่าลงบนโต๊ะพับ เงยหน้ามองหวังลู่เฉินที่ยืนกินเนื้ออาหารกลางวันอยู่ข้างๆ