โฮเวิร์ดมองกลุ่มคนที่เดินมาถึงจุดที่ห่างจากประตูเลื่อนไฟฟ้าไม่ถึงยี่สิบเมตร
คนสูงใหญ่ที่นำหน้าหยุดลงข้างซากแนวกระสอบทราย
รองเท้าทหารของเขาเหยียบลงบนปลอกกระสุนที่ติดอยู่ในรอยแตกของคอนกรีต ปลอกกระสุนถูกกดจนกระเด็นขึ้น
เขาก้มมองปลอกกระสุนที่เกลื่อนกลาดอยู่ใต้เท้า ทอดยาวจากแนวกระสอบทรายไปจนถึงพื้นที่ว่างหน้าบันได
ส่องแสงสีทองแดงสลัวใต้แสงจันทร์
ชายหนุ่มที่ถือขวานอยู่ข้างหลังเขาก็หยุดลง ใช้ด้ามขวานเขี่ยปลอกกระสุนสองสามนัดออกจากทาง พึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ
หญิงสาวสะพายเป้สองข้างอีกคนส่ายหน้า สายตาจับจ้องไปที่หอสังเกตการณ์
"ทุกจุดยาม ฟังคำสั่ง เปิดไฟใหญ่"
โฮเวิร์ดกดวิทยุพูด
ไฟสปอตไลท์กำลังสูงสองดวงบนหอสังเกตการณ์ทั้งสองข้างประตูเปิดพร้อมกัน แสงไม่ได้ส่องตรงไปที่ใบหน้าของคนนำที่ใส่เครื่องแบบทหาร
แต่สาดลงบนพื้นประมาณสองเมตรหน้าพวกเขา ลากเส้นแสงสีขาวสว่างเป็นแนวโค้ง
คนสูงใหญ่ที่นำหน้ายกมือซ้ายขึ้น ฝ่ามือหันออก ขวามือยังคงถือวัตถุยาวๆ
คนข้างหลังเขาหยุดลงทีละคน ยกมือทั้งสองขึ้น
โฮเวิร์ดมองเห็นเครื่องแบบทหารของคนนำได้ในที่สุด
ชุดรบลายพรางป่า บนกระเป๋าแขนซ้ายมีเครื่องหมายแขนสีแดงเข้มของหน่วยลาดตระเวน ปักลายนกอินทรีภูเขา
หมวกกันน็อกของเขาเป็นแบบเคฟล่าร์รุ่นเก่า ด้านซ้ายติดแผ่นเกราะเสริมแบบทำเอง ขาเสียบอุปกรณ์มองภาพกลางคืนบนยอดหมวกสึกกร่อนอย่างหนัก
โบลต์ยึดพันด้วยเทปพันสายไฟสีดำสองรอบกันลื่น
วัตถุยาวที่ถือคือปืนไรเฟิลจู่โจมสั้น พานท้ายพับไปทางซ้าย ตัวปืนมีร่องรอยการถอดประกอบซ่อมบำรุงหลายจุด
ใต้ราวปืนมีด้ามจับหน้าแบบง่ายๆ วัสดุพลาสติกของด้ามจับมีสีที่ต่างจากตัวปืนเล็กน้อย
คนสี่คนข้างหลังเขาแต่งตัวแบบชาวบ้าน อาวุธคือขวาน มีดฟืน และท่อเหล็กที่แกะจากกระบะท้ายรถบรรทุก
"พวกเรามาจากหมู่บ้านรอบเมืองเจียงหนาน ตามเสียงเฮลิคอปเตอร์มาที่นี่ เปิดประตูให้พวกเราเข้าไปได้ไหม?"
คนนำเงยหน้าขึ้น ตะโกนไปทางทิศทางของแสง
เสียงของเขาแหบพร่า ด้วยความหยาบกระด้างของเยื่อเมือกในลำคอที่แห้งผากหลังขาดน้ำมานาน
โฮเวิร์ดลุกขึ้นจากด้านหลังหอสังเกตการณ์ มือขวาวางบนด้ามปืนพกที่เอว แต่ยังไม่ดึงออก