หวังลู่เฉินเปิดบันทึกช่วยจำในระบบบนแผงควบคุมแบบสัมผัส สร้างแบบร่างเปล่าใหม่ขึ้นมา แล้วล็อกพิกัดจุดเริ่มต้นไว้ที่เลขหลักกิโลเมตรของทางด่วนที่พวกเขาอยู่
ระบบนำทางเฉื่อยของไจร่าวาดเส้นทางสีเขียวลงบนแผนที่ว่างเปล่า จากจุดที่พวกเขาตื่นขึ้นมาถึงจุดจอดปัจจุบัน ยาวเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่ท้ายเส้นนี้มีข้อมูลอ้างอิงทางภูมิศาสตร์ที่ชัดเจนแล้ว นั่นคือเส้นทางออกจากเมืองเจียงหนานที่เฉินกังให้ไว้
“พวกคุณออกจากสถานีขนส่งเมืองเจียงหนาน ประตูทางออกอยู่ทางใต้ของตัวเมือง ใกล้กับถนนเจียงหนานใหญ่”
หวังลู่เฉินค่อยๆ ทำเครื่องหมายเส้นทางที่เฉินกังบอกไว้ลงบนแบบร่างทีละช่วง ถนนทุกสาย สี่แยกทุกแห่ง ทุกช่วงที่ถูกทิ้งไว้กลางทางด้วยรถที่เสีย เฉินกังพยายามนึกให้มากที่สุด
บางจุดเขานึกไม่ออก ก็พูดว่า “ตรงนี้ฉันไม่แน่ใจ อาจจะจำผิด” หวังลู่เฉินก็จะใส่เครื่องหมายคำถามไว้ตรงตำแหน่งนั้น
“หลังจากออกจากสถานี คุณไปตามถนนเจียงหนานใหญ่ทางใต้ แล้วขึ้นทางด่วนวงแหวน ทางด่วนวงแหวนตอนใต้ของเมืองมีสะพานข้ามแม่น้ำช่วงหนึ่ง”
หวงเยวี่ยชี้ตำแหน่งหนึ่งบนแบบร่างที่เฉินกังทำเครื่องหมายไว้
“ตรงนี้คุณโดนรถติดครั้งหนึ่ง บนสะพานมีรถชนท้ายกันเป็นลูกโซ่ คุณต้องถอยรถไปอีกสี่สิบนาทีกว่าจะเจอทางลาดอื่น นี่คือที่ที่คุณพูดใช่ไหม?”