ฟางเสี่ยวหลานเดินออกมาจากห้อง ปิดประตูตามหลัง แล้วยืนอยู่หน้าประตูเพื่อปรับลมหายใจให้สงบ
ประโยคสุดท้ายที่ชายชราคนนั้นพูดเมื่อครู่ เธอได้ยิน แต่ไม่ได้หันกลับไป
สาวน้อยงั้นเหรอ... ฟางเสี่ยวหลานก้มมองการแต่งกายของตัวเอง เสื้อคลุมสีหม่น ผ้าโพกหัวผืนเหลี่ยม ผ้าเก่าพันปิดขึ้นมาถึงสันจมูก แม้แต่มือก็ซุกอยู่ในแขนเสื้อ ร่างทั้งร่างห่อมิดชิดราวกับบ๊ะจ่าง
แบบนี้ยังดูออกอีกเหรอ?
ฟางเสี่ยวหลานขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
ดูออกก็ดูออกไปเถอะ คนที่มาที่นี่มีสารพัดประเภท ไม่มีใครรู้จักใครทั้งนั้น
พอออกจากประตูนี้ไป ใครจะยังจำใครได้อีก?
ฟางเสี่ยวหลานซุกมือเข้าไปในแขนเสื้อให้ลึกกว่าเดิม ก้มหน้าเดินออกไปตามตรอก
ระหว่างทาง เธอคำนวณเงินไปด้วย
ตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่ เธอมองดูของในตลาดมืดตลอดทางแล้ว ราคาแพงเกินเหตุ แป้งข้าวโพดราคาชั่งละหกเหมา แพงกว่าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายกว่าสองเท่า ส่วนแป้งสาลีขาวราคา 1 หยวน 2 เหมา เกือบสามเท่าของที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย
เงิน 24 หยวนที่เธอได้จากการแปล ฟังดูเหมือนเยอะ แต่พอเอามาใช้ที่นี่ ซื้อของได้ไม่เท่าไรก็หมดแล้ว
อีกอย่าง เธอมาที่นี่บ่อยไม่ได้
ฟางเสี่ยวหลานเข้าใจดีว่า การค้าขายแบบนี้ในยุคนี้เรียกว่าการเก็งกำไรและค้าขายผิดกฎหมาย
ถ้าถูกจับ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่เดือดร้อน คนในบ้านทั้งหมดก็พลอยถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วย
พ่อฟางทำงานที่โรงงานเครื่องจักรมาร่วม 20 ปี แม่ฟางอยู่ร้านขายสินค้าเบ็ดเตล็ด พี่สาวคนโตเป็นนักบัญชีในโรงงาน หากเธอถูกจับ งานและอนาคตของคนทั้งครอบครัวอาจพังพินาศไปด้วย
เธอจะผลักครอบครัวฟางลงหลุมไฟ เพียงเพราะตัวเองอยากกินอิ่มไม่ได้
เพราะอย่างนั้น มาที่นี่เป็นครั้งคราวได้ แต่จะทำจนเป็นเรื่องปกติไม่ได้
ดังนั้นต้องจัดการให้เสร็จในคราวเดียวให้ได้มากที่สุด
ฟางเสี่ยวหลานชะงักฝีเท้าเมื่อมาถึงหัวมุมตรอก หลับตาแล้ว “มอง” หีบใบใหญ่ทั้งเจ็ดใบในมิติส่วนตัว
เงินเหรียญแท่ง ทองคำแท่ง และเครื่องประดับกองเต็มแน่น