รวงข้าวสาลีในภาคตะวันตกเฉียงเหนือเริ่มเหลืองอีกครั้ง
ฟางเว่ยหงย่อตัวอยู่ริมคันนา เกี่ยวข้าวสาลีด้วยเคียวที่ลับจนคมกริบ
หวงหงยืดหลังขึ้นยืนข้าง ๆ แล้วหอบหายใจ พอเห็นแถวข้าวของฟางเว่ยหงก็พบว่าอีกฝ่ายทิ้งห่างไปเกือบครึ่งแปลงแล้ว
“ช้าหน่อยสิ—”
“รีบทำตอนฟ้ายังดีอยู่”
เสียงนกหวีดเลิกงานดังขึ้น ฟางเว่ยหงเหน็บเคียวไว้ด้านหลังเอว แล้วเดินไปทางสำนักงานกองผลิต
หวงหงตามมาทัน “ใบแจ้งผลสอบของฉันก็น่าจะมาถึงแล้วเหมือนกัน”
พอไปถึงสำนักงานกองผลิต เลขาจ้าวก็นั่งสูบบุหรี่อยู่หลังโต๊ะทำงาน
หวงหงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน เลขาจ้าวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกองเอกสารแล้วยื่นให้
ฟางเว่ยหงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ขยับไปไหน
เลขาจ้าวพลิกเอกสารอีกสองสามแผ่น ก่อนจะค่อย ๆ หยิบกระดาษออกมาอีกแผ่น วางไว้ริมโต๊ะโดยไม่ยื่นให้
“ฟางเว่ยหง ของเธอ”
ฟางเว่ยหงหยิบขึ้นมา ก้มมองแวบหนึ่ง
วิทยาลัยครูซีหนิง สาขาวิชาภาษาจีน
นิ้วของเธอบีบขอบกระดาษเบา ๆ
อนุปริญญา
แค่นี้ก็พอแล้ว
ชั่วขณะนั้น ภาพตอนที่น้องสี่แอบยัดกระดาษใส่มือเธอตรงปากซอยถนนหงฉีก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง—
“พี่สาม นี่เงิน 10 หยวน เอาไปซื้อหนังสือรวมวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีสักชุดนะ ถ้าเป็นไปได้ก็ไปร้านหนังสือวันนี้เลย อย่าผัดวัน”
เลขาจ้าวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของเธอแล้วรู้สึกขัดใจ
เขานึกว่าเธอคงสอบไม่ติด ปีที่แล้วก็ไม่ติดแท้ ๆ ปีนี้กลับโชคดีสอบผ่านเสียได้
“วิทยาลัยครูซีหนิง”
เลขาจ้าวทวนชื่ออีกครั้ง “อนุปริญญา”
“อืม”
ฟางเว่ยหงพับใบแจ้งผลสอบเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน
เลขาจ้าวเคาะกล้องยาสูบกับมุมโต๊ะเบา ๆ
“หนังสือชุดนั้นของเธอ ฝากไว้ที่สำนักงานกองผลิต”
ฟางเว่ยหงมองเขาอย่างไม่เกรงใจ
“พรุ่งนี้ฉันค่อยเอามาให้”
มุมปากเลขาจ้าวกระตุกเล็กน้อย
เขายังอยากกดดันเธออยู่ แต่เรื่องที่ฟางเว่ยหงไปหาสำนักงานตำบลเมื่อปีก่อน เพื่อให้เขาคืนบัตรเข้าสอบนั้น เขายังจำได้
เด็กคนนี้ไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยง่าย ๆ เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปถึงสำนักงานตำบลอีก
ฟางเว่ยหงหมุนตัวเดินออกไปทันที
พอพ้นสำนักงานกองผลิต หวงหงก็เดินตามมา