หลิงเยว่ปั่นจักรยานออกจากเขตบ้านพักในค่ายทหาร
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปทางหน่วย
เขาหักแฮนด์เลี้ยวไปอีกเส้นทางหนึ่ง แม้จะอ้อมกว่า แต่คนก็ไม่พลุกพล่าน
ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่
ตอนเขาเข้าประตูมา ในห้องไม่มีใครอยู่ ทว่าชั่วพริบตาต่อมา เธอกลับยืนอยู่กลางห้องด้านใน
ไม่มีเสียง ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีอะไรเลย
ภรรยาของเขาปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลิงเยว่ก็กำแฮนด์แน่น
เขาเป็นทหารลาดตระเวนมาหลายปี สายตาไม่เคยพลาด
ภาพเมื่อครู่ หลิงเยว่มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
เขายังนึกถึงคำแปลก ๆ ที่ภรรยามักพูดออกมาในชีวิตประจำวัน
อย่างตอนทำกับข้าวในครัว น้ำมันในกระทะกระเด็นลวกหลังมือ เธอสะบัดมือไปพลางบ่นพึมพำไปพลางว่า “น้ำมันนี่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย”
ตอนนั้นหลิงเยว่ไม่เข้าใจว่า “ไม่เป็นมิตร” หมายความว่าอะไร
น้ำมันมีอารมณ์ด้วยหรือ? เขาไม่ได้ถามออกไป
หลังจากนั้นเธอก็พูดคำประหลาดอีกหลายครั้ง เช่น “อากาศวันนี้ช่างนามธรรมเหลือเกิน” กับ “เหมือนบั๊กเลย”
หลิงเยว่ไม่เคยถาม แต่จำไว้หมด
เขารู้มาตลอดว่าภรรยามีเรื่องบางอย่างซ่อนอยู่
ตั้งแต่ตอนอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือจนย้ายมาเมืองหลวง หลายปีมานี้เขาสังเกตเห็นมานานแล้ว
เธอเก่งเรื่องติดตามร่องรอยสัตว์ป่าที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เก่งยิ่งกว่าเขาที่ผ่านการฝึกเป็นทหารลาดตระเวนมาอย่างดีเสียอีก
สมุนไพรที่เธอปลูกก็มีสรรพคุณน่าอัศจรรย์ ช่วยให้บาดแผลฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
แต่เขาไม่เคยถาม
วันนี้หลิงเยว่ได้เห็นภาพน่าอัศจรรย์เช่นนี้อีกครั้ง
วินาทีที่เห็น สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือ “เรื่องนี้มีคนอื่นรู้ด้วยหรือเปล่า”
จากนั้น ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว ก็ได้ยินภรรยาพูดว่า