ฟางเสี่ยวหลานยืนกอดหนังสืออยู่หน้าโรงเรียน หานซู่ถามเรื่องเหล้ายาดองกับเธอ เธอยังไม่ทันได้ตอบ หางตาก็เหลือบเห็นหลิงเยว่เข็นจักรยานเข้ามา
หัวใจเธอกระตุกวูบ
เจ้าทึ่มนี่มาทำไมกัน?
ก่อนออกจากบ้านตอนเช้า เธอบอกไปแล้วว่าวันนี้แค่มารายงานตัว ไม่ต้องมารับ แต่สุดท้ายเขาก็ยังมาอยู่ดี
หานซู่หันไปตามสายตาของเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมีเลศนัย
“อ้าว หลิงเยว่”
หานซู่หันตัว เอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง เอียงศีรษะมองหลิงเยว่ที่เข็นจักรยานเข้ามาใกล้
“ไม่เจอกันตั้งนานนะ ทำไมนายยิ่งนานวันยิ่งขาวขึ้นล่ะ?”
มุมปากของฟางเสี่ยวหลานกระตุก
เธอเหลือบมองหน้าหลิงเยว่โดยไม่รู้ตัว
ขาวจริงด้วย
เมื่อก่อนเจ้าทึ่มนี่อยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดนลมโดนแดดจนผิวคล้ำ แม้พื้นฐานผิวจะดี แต่ยังไงก็เป็นสีแทนอยู่ดี
หลายปีมานี้อยู่เมืองหลวง แถมยังได้กินผักกับน้ำจากบ่อที่ปลูกไว้ในมิติส่วนตัวไม่เคยขาด หน้าก็เลยยิ่งขาวขึ้นเรื่อย ๆ
ฟางเสี่ยวหลานเตือนตัวเองเงียบ ๆ ว่าต่อไปต้องควบคุมปริมาณผักจากมิติส่วนตัวที่เอาออกมากิน ไม่อย่างนั้นผู้ชายตัวโต ๆ ขาวกว่าเธอเสียอีก จะอธิบายกับใครได้
หลิงเยว่จอดจักรยานแล้วมองหานซู่ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์
“นายก็ไม่ได้คล้ำลงนี่”
หานซู่หัวเราะเบา ๆ
“ฉันนั่งทำงานในสำนักงานต่างหาก แล้วนายล่ะ ได้เป็นผู้บังคับกองพันเต็มตัวแล้ว ไม่ต้องออกไปปฏิบัติงานข้างนอกแล้วเหรอ?”
หลิงเยว่ไม่ตอบ สายตาเลื่อนจากหน้าหานซู่ไปหยุดที่ฟางเสี่ยวหลาน
“เลิกเรียนแล้วเหรอ?”
“อืม วันนี้มารายงานตัว สัปดาห์หน้าถึงจะเริ่มเรียนจริง”
ฟางเสี่ยวหลานรวบหนังสือไว้แนบอก มองหานซู่ที มองหลิงเยว่ที ก่อนคำพูดที่เกือบหลุดปากจะเปลี่ยนไปกลางคัน
“อาเยว่ รอฉันแป๊บนะ ฉันขอคุยกับหานซู่สองประโยค”
หานซู่เลิกคิ้ว ไม่คิดว่าฟางเสี่ยวหลานจะเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
เขามองหลิงเยว่แล้วมองฟางเสี่ยวหลาน รอยยิ้มที่มุมปากจางลง
หลิงเยว่ยืนนิ่งอยู่กับที่
ฟางเสี่ยวหลานหันไปมองเขา
“แค่สองประโยค พูดเสร็จก็ไปแล้ว”
หลิงเยว่จ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองหานซู่แล้วเข็นจักรยานเดินออกไปสองสามก้าว เขาไม่ได้ไปไกล
ฟางเสี่ยวหลานหันกลับมามองหานซู่
“สหายหาน”
ฟางเสี่ยวหลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย