ตอนที่ 128 งานเลี้ยงต้อนรับ 1
ตอนฟางเสี่ยวหลานออกมาจากคลัง ของในกะละมังเคลือบก็พูนจนเต็มแล้ว
ฟูกนวมกับผ้าห่มผืนใหม่เอี่ยมถูกมัดด้วยเชือกป่านจนเป็นทรงเหลี่ยมเรียบร้อย ด้านบนวางกระติกน้ำร้อนเคลือบ หม้อตะเกียงน้ำมันก๊าด สบู่สองก้อน และผ้าขนหนูสีขาวหนึ่งผืน
ส่วนเครื่องมือก็เลือกไว้เรียบร้อยแล้ว
มีค้อนหนึ่งอัน ตะปูสองสามตัว เชือกป่านหนึ่งม้วน ปูนขาวผสมน้ำถังเล็ก ๆ กับกระจกที่ตัดไว้แล้วหนึ่งแผ่น—
ของที่เจอในมุมคลัง น่าจะเป็นเศษเหลือจากการซ่อมหน้าต่างคราวก่อน พอดีเอามาเปลี่ยนหน้าต่างบานพังของเธอได้
ฟางเสี่ยวหลานขนของกลับกระท่อมสองเที่ยว
เที่ยวแรกขนฟูกกับกระติกน้ำร้อน เที่ยวที่สองไปตักน้ำร้อนจากห้องต้มน้ำกลับมา
เธอกระชากกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ปิดหน้าต่างอยู่ออก เศษกระดาษเหลืองกรอบปลิวกระจายเต็มพื้น
ฟางเสี่ยวหลานใช้แป้งเปียกทากระดาษสีน้ำตาลที่เพิ่งเบิกมา แล้วตัดให้พอดี ก่อนจะปิดทีละแผ่น
พอปิดช่องสุดท้ายเสร็จ ลมก็ไม่พัดเข้ามาอีก
ฟางเสี่ยวหลานถอยหลังไปสองก้าว มองหน้าต่างบานนั้นสำรวจดู
กระดาษสีน้ำตาลที่ปิดไว้ไม่ได้เรียบกริบนัก ตรงมุมยังมีรอยย่นเผยออยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าบานก่อนที่มีรูโหว่ตั้งหลายรูไม่รู้กี่เท่า
ฟางเสี่ยวหลานพยักหน้าอย่างพอใจ—ก่อนทะลุมิติมา เธอไม่เคยแม้แต่เปลี่ยนหลอดไฟ ตอนนี้กลับทำได้หมด ทั้งปิดหน้าต่าง อุดรอยแตกตามผนัง ซ่อมโต๊ะเก้าอี้
เธอใช้ปูนขาวผสมน้ำอุดรอยบิ่นตรงขอบเตียงเตา ตอกตะปูให้ขาเก้าอี้แน่น แล้วใช้เชือกป่านมัดบานตู้กลับเข้าที่
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ บ้านก็ดูเป็นบ้านขึ้นมาหน่อย
ฟางเสี่ยวหลานปูกระดาษสีน้ำตาลลงบนเตียงเตาอีกชั้น แล้ววางฟูกใหม่กับผ้าห่มลงไป
ฟูกนวมหนานุ่ม นั่งลงไปแล้วสบายจนเธอแทบไม่อยากลุก
จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้น
แหลมบาดหู เร่งร้อน ยาวสามครั้งสั้นสองครั้ง
เสียงนกหวีดเหรอ?
ฟางเสี่ยวหลานยังไม่ทันตั้งตัว เสียงของพี่สวี่ข้างห้องก็ดังลอยมาจากหน้าประตู น้ำเสียงดังลั่นราวกับตีฆ้อง
“โอ๊ย ได้เวลากินข้าวแล้ว! เสี่ยวฟาง รีบหน่อย วันแรกที่โรงอาหารจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเธอที่เพิ่งมา ถ้าไปช้าไม่มีเนื้อให้กินนะ!”
ฟางเสี่ยวหลานวางค้อน ปัดฝุ่นที่หัวเข่าแล้วลุกขึ้นเดินออกไป