ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่ใต้กรอบประตู มองส่งแผ่นหลังของผู้ชี้แนะตู้หงอวี้จนลับหายไปตรงหัวมุมอาคารหอพักรวม ก่อนจะหันกลับเข้าห้อง
เธอยืนอยู่กลางห้อง แล้วกวาดตามองห้องเล็ก ๆ นี้ตั้งแต่บนลงล่างอีกครั้ง
เมื่อครู่ตอนตู้หงอวี้อยู่ด้วย เธอเอาแต่ดีใจที่มีเตาอุ่นเตียง จึงไม่ได้สังเกตสิ่งอื่นอย่างละเอียด
พอได้อยู่คนเดียว ถึงเพิ่งรู้ว่าห้องนี้ทรุดโทรมยิ่งกว่าที่เห็นแวบแรกเสียอีก
เตาอุ่นเตียงก่อด้วยดิน เชื่อมต่อกับปากเตา พื้นเตาเป็นหลุมเป็นบ่อ รอยแตกถูกยัดด้วยหนังสือพิมพ์เก่าที่ดำคล้ำ พอแตะเบา ๆ ก็แตกเป็นผงร่วงลงมา
ปากเตามีขี้เถ้าเย็นกองหนา ข้าง ๆ กันนั้นดินอัดก้อนหนึ่งพังลงมาเป็นช่องโหว่ ดูขรุขระน่าเกลียด
บนเตามีหม้อเหล็กเก่าใบหนึ่งดำปี๋ ก้นหม้อจับสนิมเป็นชั้น ดูท่าคงไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว
ฟางเสี่ยวหลานยื่นมือไปแตะขอบหม้อเหล็ก เย็นเฉียบ
ก่อนหน้านี้ผู้ชี้แนะกำชับไว้แล้วว่าให้กินข้าวที่โรงอาหาร เงินช่วยเหลือค่าอาหารรายเดือนจะโอนเข้าบัญชีโรงอาหารโดยตรง
ปากเตานี้มีไว้ก่อไฟให้เตาอุ่นเตียงเพื่อคลายหนาว ไม่ได้ใช้ทำอาหาร
ถ้าต่อไปอยากทำอะไรอุ่น ๆ กินเอง อย่างมากก็ต้มน้ำสักกา อุ่นอาหารแห้งสักหน่อย ส่วนการทำอาหารจริงจังคงยังไม่ได้ ที่นี่มีโรงอาหารอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะอนุญาตให้ก่อไฟทำอาหารเองหรือเปล่า!
รอให้เข้าใจสถานการณ์ที่นี่ก่อนแล้วค่อยวางแผน ฟางเสี่ยวหลานคิดเงียบ ๆ
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้ามองหน้าต่าง พบว่ามีรูโหว่หลายจุด ลมพัดลอดเข้ามา หากไม่อุดไว้ กลางคืนคงหนาวจนตาย
พื้นก็เป็นหลุมเป็นบ่อเช่นกัน
ริมผนังด้านเหนือมีโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีฝุ่นจับหนา
ข้างโต๊ะมีเก้าอี้ไม้ พื้นเก้าอี้แตกเป็นรอยแยก มีเศษผ้ายัดอุดไว้
มุมห้องตั้งตู้ไม้ใบหนึ่ง มีประตูสองบาน บานหนึ่งปิดไม่สนิท ใช้เชือกป่านมัดไว้
ฟางเสี่ยวหลานถอนหายใจ
โทรมก็โทรมจริง ๆ แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่คนเดียว
เธอวางห่อสัมภาระสองห่อไว้ริมเตาอุ่นเตียง แล้วยื่นมือไปแตะพื้นเตา
เย็นเฉียบ ผู้ชี้แนะบอกว่าจะให้คนขนถ่านหินมาให้ แต่ตอนนี้ถ่านยังมาไม่ถึง
ส่วนฟืนก็พอจะไปเก็บได้ แต่ในห้องนี้เตาเย็นสนิท แม้แต่น้ำร้อนสักคำก็ยังไม่มี