ม่านหน้าต่างห้องผู้ป่วยถูกลมพัดเปิดขึ้นมุมหนึ่ง แสงแดดส่องเฉียงเข้ามา ตกลงบนหัวเข่าของฟางเสี่ยวหลานพอดี
ป้าอ้วนกับพี่สะใภ้หลิวเพิ่งกลับไป ประตูยังแกว่งไกวอยู่
หลิงเยว่พิงหัวเตียงมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “คุณกลับไปพักเถอะ”
“ฉันไม่เหนื่อย”
“ใต้ตาคุณคล้ำหมดแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น หลิงเยว่กำลังมองเธออยู่ แววตาของเขาไม่ได้เข้มข้นอะไร แต่ก็ไม่เคยละไปไหน
ตอนหมดสติ เขาเรียกชื่อเธอ พอฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำกลับเป็นไล่ให้เธอไปนอน—
พูดตามตรง เธอชอบความรู้สึกที่อีกฝ่ายมองเห็นทุกสิ่งที่เธอทำแบบนี้มาก
“ได้”
ฟางเสี่ยวหลานรับปากทันที ในฐานะคนทะลุมิติมา เธอไม่มีทางลืมรักตัวเองหรอก
“ฉันกลับไปนอนที่ฟาร์มเลี้ยงผึ้งสักงีบ คุณอย่าขยับซี้ซั้ว อย่าลงจากเตียง พยาบาลให้กินยาก็กินยา”
“อืม”
ฟางเสี่ยวหลานเดินไปถึงประตูแล้วหยุดชะงัก หันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
“...อย่าทำตัวเองจนต้องเข้าห้องฉุกเฉินอีกล่ะ”
มุมปากของหลิงเยว่ยกขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบ
ตอนฟางเสี่ยวหลานผลักประตูห้องผู้ป่วยออกไป เงาคนหนึ่งวูบผ่านตรงปลายทางเดินอีกด้าน
สวมเครื่องแบบทหาร ปีกหมวกกดต่ำ ก้าวเดินไม่เร็วไม่ช้า ราวกับมีจุดหมายที่แน่นอน
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้คิดอะไรให้มากความ ในโรงพยาบาลประจำอำเภอมีคนสวมเครื่องแบบทหารอยู่เยอะแยะ คนจากกองพลแวะมาเยี่ยมทหารบาดเจ็บเป็นระยะ ไม่มีใครหันไปมองเป็นพิเศษหรอก
เธอเดินไปทางบันได ส่วนคนคนนั้นเลี้ยวเข้าไปยังจุดพยาบาลตรงสุดทางเดิน หยุดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอะไรบางอย่างกับพยาบาลเวร
พยาบาลชี้ไปทางแผนกตรวจ คนคนนั้นพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
ฟางเสี่ยวหลานลงบันไดไปหนึ่งชั้นแล้ว จึงไม่เห็นอะไรเลย
เงาคนนั้นคือเลขานุการของซ่งซิวอู่
เขาเพิ่งออกมาจากแผนกตรวจของโรงพยาบาลประจำอำเภอ ในมือถือตัวซองเอกสารกระดาษสีน้ำตาลปิดผนึกไว้ ปากซองติดป้ายว่า “แผนกตรวจ โรงพยาบาลประจำอำเภอ—เสนอให้ผู้อำนวยการโจวตรวจอ่าน”
เขาหนีบซองเอกสารไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินออกจากประตูโรงพยาบาลด้วยฝีเท้าคงที่
ในเวลาเดียวกัน รายงานอีกฉบับหนึ่งซึ่งจัดทำเสร็จก่อนหน้านั้น วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผู้บังคับกองพันแห่งกองพลที่สามแล้ว